Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bizi yoxdan var eləyən ol şahi-dildara bax,Abı,ataş,xaki, baddan xəlq olunan insana bax,
Qarsa gedəlimDərd əlindən şan- şan oldu ürəyim,Yeri könül, yeri Qarsa gedəlim.
Xəstə düşdüm, gələn yoxdur üstüməXəstə düşdüm, gələn yoxdur üstümə,Qərib öldüm, bikəs öldüm, yad öldüm,
Saqi, səhərdir, sun bərü, cami-Cəmi nuş edəlimSaqi, səhərdir, sun bərü, cami-Cəmi nuş edəlim,Bu səngisar olmuş səri ol camla sərxoş edəlim.
GədaEşidəndə bəd xəbəri, sanki dondu bədənim,Nəcəf kimi bir oğulu etdiniz candan, gəda!
DüşmüşəmQırxlar piri özü verib dərsimi,Şair cərgəsində sana düşmüşəm,
Aşıq PəriyəAşıq Pəri, bir göftügu eşitdim,Namizəd olmusan bir şux oğlana.
Yenə nə bərq idi kim, saldı eşq canımğaYenə nə bərq idi kim, saldı eşq canımğaKi, tüşdü şəm kibi məğzi-üstüxanımğa.
NəzmEylədilər məsləhət bir neçə ağa, rəis,Ta açalar mədrəsə, məsləhəti-amra.
DünyadıAy sevənim, sev məniDünya bekara dünyadı.
Qəzəl: Əhvali-eşqi-aşiq şərh ü bəyanə sığmazƏhvali-eşqi-aşiq şərh ü bəyanə sığmaz,Övsafi-hüsni-dilbər yüz gülüstanə sığmaz
Səhər meyxanə ətrafın gəzirdim məstü bipərvaSəhər meyxanə ətrafın gəzirdim məstü bipərvaKi, gördüm onda nagəh bir əcayib surəti-ziba.
Qəzəl 1673O qədər heyran olub indi o dildar özünə,Baxsa da aynaya, o qalmış intizar özünə.
Rübai 168Xaqani, uzaqlaş namərd adamdan,Həmişə mərdlərin yanında dolan!
Qəzəl 335Sənin hicrində, ey şəmim, düşüb zülmatə, zarəm mən,Keçir hər bir gecəm qəmlə, həmişə biqərarəm mən.
Cami-Cəm, fəsil 83Mülkə yaxın qoyma oğrunu nahaq,Ağlın var, ayıya gəl vermə papaq.
Bu ne sevdâdur saçından yine cânum başınaBu ne sevdâdur saçından yine cânum başınaAkl ile gönül biledür sanma cânum başına
Qəzəl 184عاشقان در جمع با یارند و این بس دور نیستپیش دوران طریقت این سخن مشهور نیست
Rübai 43آن سی و دو خط وجه آدم چو ندیدشیطان، به خلاف حق سر از سجده کشید
Uzaq düşdüMəndən, ah, sevgilim uzaq düşdü,Bağrıma qar, qırov, sazaq düşdü.
Qəsidə 53گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
Qəzəl 52Fəraqın qəm əliylə canımızda bir tikan qırdı,Deyərdin, uçdu bir ox, zindana dəydi, haman, qırdı.
BilməzSevginin qədrini bu əsrdə hər kəs bilməz,Doğru aşiq özünə dərdi, qəmi bəs bilməz.
Rübailər, 60Şəhla gözün, ey gözəl, baxsa məstanə,Sərxoş da gələr, mey də gələr əfğanə.
Baği-aləmdə mənə bir güli-rənadı qərəzBaği-aləmdə mənə bir güli-rənadı qərəz,Bir qədi sərv, üzü laleyi-həmradı qərəz.
Qəzəl 72تا به کی منتظران چشم به راه اندازندوقت آن شد که نظر بر رخ شاه اندازند
Qəzəl 87بر سر کوی تو سرها میرودجان فدای روی زیبا میرود
GözlərinSevgilim, el bilir mən əhli-dərdəm,Səndən başqasını sevsəm namərdəm.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 25İstirahət çağında seyrə çıxdığı zaman,Rast gəldi saf ürəkli bir adama Süleyman,
Qəzəl 91شد روی یار جلوهگر از زلف مشکبیزصبح امید میدهد ای بخت خفته خیز