Fikrət Sadıq · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Oğlum Orxana*Məbədi – Yer kürəsi,
Yeddi vur on ikiISən sallanıb enmisən,
Yenə səni gördümI1
Daş, ağac – insanIƏvvəl dünyaya daş gəlib,
Mağara – balıq – insanITürkan.
Qəsidənin tərifiXəbər verin çapara, xəbər verin qasidə,Yaysınlar bu xəbəri, hələ sağdır qəsidə.
Qızıl dağlar ölkəsiMin ildən sonra*Dağlıq Altay ulu köçərilərin, cəsur ovçuların, hunların yurd yeridir. Qədim altaylı alaçıqda yaşayıb. Altay – başdan-başa ev olub ona. Gəzəri olub, köçəri olub. Çox görüb, çox götürüb. Yazılarını Biçiktu (Bitigtau) qayasına, Orxan daşlarına yazıb. Dağlarını, çaylarını, ocaqlarını və ən adi qaratikanını belə nağıla bələyib, əfsanələşdirib. Onlarca dastan hələ dildə-ağızda gəzir, qələmə alınmayıb. Kəndlərində canlı Homerlər yaşayır. Burda aşığa «Qayçı» deyirlər («qayçı» bəlkə «hayçı» deməkdir). Qayçı elin, Ana yurdun dar günündə, şad günündə hay-harayçısıdır. Onun yaddaşı – insan yaddaşının sonsuzluğuna sübutdur. İnsan yaddaşına bütöv bir kəhkəşan sığışarmış demə. Yoxsa qayçı bu boyda «Maday-Qara»nı bir nəfəsə oxumazdı («Manas»ı demirəm hələ).
III. Ümidə qarğışÜmid yaman yerdə aldatdı məni,Ümidin ümidi qırılsın görüm!
IV. TəsəlliQuru təsəlliyə təslimdir qəlbim,Quru təsəlliyə möhtacam indi.
V. Gəzməyə qərib ölkə, ölməyə vətən yaxşıAta dağını da gördü gözlərim,Dağlarımın başı duman, çən oldu,
VI. Paxıllığım tutur qoca görəndəPaxıl olmamışam uşaq çağımdan,Paxıllığım tutur qoca görəndə.
VII. Köhnə dəyirmandı, daşları təzəÖzü qapqaradır, üzü ağ olsun,Ürək ağrısını soyutdu torpaq.
II. DünyaDünya – dəni, yəni – zəlil,Dünya – dəni sözündəndir.
III. AdəmTorpağın üst qatı – Adəm,Torpaq olub ilkin adam.
IV. İnsan«İnsan» – ərəb dilindəSözə qulaq asmayan,
Ayaması Düznəqulu olan bir qocanın «Min bir gecəsi»IBu əhvalat çoxdan olub,
Düznəqulunun səhrada azmasıI«Qoca baxdı əsasına,
Dünyadan qaçan adamBu adamın –illərcə üstünə qəm daman,
QıtıBoyat kəndində bir Qıtı vardı,Ağıldan kəm idi bir az.
Ağ-qara şeirlər(Ağı-poema)*Oğlum İlkinin xatirəsinə*
CığırDərə keçib, dağ aşıram,Yamaclara dırmaşıram.
Mən elə bilirdim müəllim ölməzYenə kəndimizə qayıtdım bu il,Dolandım başına pərvanə kimi.
Adsız şeir – ISel deyir: – Gəlin gedək!Torpaq dinmir.
Əbədiyyatın yazdığı kitabGöylərin də təşbehi dəyişir zaman-zaman,Kim göyləri tale, kimi müqəddəs məkan,
Qövsi-qüzeh(Göy qurşağı)*Hər buludda dağ seli var,
DağlarDağlar, qayalı dağlar!Dağlar, meşəli dağlar!
Boyat kəndiŞamaxıda haçaqsa bir Boyat kəndi vardıHaçaqsa çadır-çadır,
QibtəHələ dan sökülməmişQuşlar verir səs-səsə.
Ehtiyatlı olun haSəhər açılır, quşlar,Oyanın!
BakıEvləri pillə-pillə qalxır…Küçələri dənizə axır…