Həkimə Billuri
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
İncə bir çiçəyim vardı, Dauqava,Bir gözəl-göyçəyim vardı, Dauqava,
Rəsulallah!Qoy, ümmət olmasın sənsiz,Dayagımsan Rəsulallah!
AzərbaycanAzərbaycan!Sənə bağlıdır ürəyim.
Azadlıq yolunun yolçusuyam mənAzadlıq yolunun yolçusuyam mən,Səninçün ağ günlər gəzirəm, Vətən
Bir çinar gözləyir məniQuşa sərhəd yoxdur, kaş quş olaydım,Arazı uçaraq keçmiş olaydım.
Apar məni o yerlərəApar məni o yerlərə,O yerə ki, sevinc, gülüş
Mənim anamGetdin bu dünyadan həsrət, nigaran,Getdin ürəyində ayrılıq dağı.
SürgünYenə dalğalanır ürəyimdə kin,Ah, dostlar duysaydı ürəyimdəkin...
Necə gülüm?Dostum, deyirsən ki, gül, həmişə gül!Səni sağaltsa da gülüş sağaldar.
Mənim çiçəyimMən əməl bağında bir gül əkmişəm,Onun zəhmətini özüm çəkmişəm.
MəktubQafar Kəndliyə*Səfər bir ay olar, beş ay, bir il, bəs
Mənim xalqımXalqımı çox sevirəm, çox.Ona mənsub olduğum üçün yox,
Danışır anamSən qürbətdə qalalı,Qürbəti sevmişəm mən.
BayatılarGözəlim ana Təbriz,Yaralı sona Təbriz,
Bir nəğmə itirmişəmBir nəğmə itirmişəm,İtən yar nəğməsiydi.
Ömür günəşimMəni sevirsənsə özünü qoru,Qoru həyatını bir inci kimi.
SevgilimUlduzlar göylərdə qatar-qatardır,Qəlbimdə dil açan xoş arzulardır.
Saqi xumari-eşqəm, bir mey gətir, amandırSaqi xumari-eşqəm, bir mey gətir, amandır,Həsrət və intizarəm, halım yenə yamandır.
ŞerimÖmür günlərim kimiAğlı, qaralı şerim,
İstərəmİstərəm bu dünyada elə ömr eləyim ki,Hərarətim günəş tək məndən sonra da qalsın.
Mən gülmək istərəmMən gülmək istərəm, çəkil, ey kədər!Çəkil pəncərəmdən, çəkil, ey duman.
Dağlar havalı gənclikEy mənim sabahım, mənim bu günüm,Ey mənə canımdan, gözümdən üstün.
Mənə deyirlər ki...Mənə deyirlər ki, sən,Vurğunsan həyata...
HardasanAnamla sevincim axşam itəndə,Məni səhər çağı tapdı iztirab.
SənsizəmBağa girdim, qəlbim açılmadı,Çəmənə üz qoydum, ətir saçılmadı.
Öz-özünə bitən güllərTəbriz küçələrində gəzir bir dəstə uşaq.Səhərdən axşamadək gəzir, dolanır, ancaq
QocalıqHər gün səhər o, aynanın qabağında dayanardı,Surətinə, camalına baxıb bir də inanardı:
Qaçağı el saxlarQaçağı el saxlar, el bilir bunu,Elə şairi də eli saxlayar.
Sevdiyim insanlarÜrəyimin həmdəmidir,Mənə könül məlhəmidir,
MənəmMeşələr payızda saralıb-solar,Baharda yarpağı tökülən mənəm.