Mədinə Gülgün · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Telefon xətlərində bir səs düşdü dünyayaTelefon xətlərində birləşdi ana, bala.
Dizlərim əyilsəÖmrün bahar çağı tufanda keçdi,Nə bir yol tövşüdüm, nə dizim əsdi.
Qurban olumVətən, sənin sal qayana,Boz daşına qurban olum.
XatirələrimYenə də kövrəldi körpəcə könlüm,Dil açdı danışdı gör necə könlüm.
TəbrizimSəni neçə-neçə nəğməkar ötdü,Sazında, sözündə, Təbrizim mənim.
Ağ badam çiçəkləriTəbrizdə badam ağacları çox*Borana düşdü yenə,
“Qaragilə”Ey məni qanadında,Uzaqlara aparan
Bir damlayamMənim azadlığım dumansız səma,Təzə dənə dolmuş tər sünbüllərdir.
İlk yurdum, ilk nəğməmFikrim yolda, qərar tuta bilmirəm,Ötən günü heç unuda bilmirəm.
Vətən ola bilmirəmBir nəğməli bulağam,Uca dağlardır arxam.
Bu dünyadaBiz görüşdük, uçdu çən də, duman da,Gözlərimdə dünya güldü bir anda.
Hələ yorulmamışamBir səs gəldi uzaqdan, uzaqdan,Səs yoğrulub fəraqdan, fəraqdan.
Ömrün payız dayanacağıÖmrün payızınaqədəm qoyuram mən.
Sevincim, umudumŞiblinin laləsində,Qızıl piyaləsində,
Səni görsəydimSəni nə zamandır görə bilmirəm,Görsəydim, sanardım hər yanda yazdı.
Təbrizin küçələriGecə yuxuma gəldi,Əvvəlkitək gözəldi.
Bizim yaylaqlarBu ellərlə ömür sürər,Neçə qəlbi sevindirər.
Xəzərə axşam düşürQaş qaralır, günəşin qürubuna az qalır,Sahil kimsəsizləşir, qumlar, üstə iz qalır.
Bir səhər...Bir səhəritirdim səni —
Əlvida, əlvida...Əlvida, əlvida, ey çöllər, düzlər,Əlvida, əlvida, körpə nərgizlər.
Bacarsan...Bacarsan baharı əylə,Payz özü gələcəkdir.
Torpağın ürək döyüntüsüQış qaraldı, axşam qəribliyi çökdü sinəmə,Kövrəldim yaman.
Söylə, bu səadət deyilmi...Könlüm darıxanda çatırsan dada,Az qala özünü atırsan oda.
İllər yaman tələsdiSaçlarıma ağ cığırlar salmağa,Günlər, aylar, illər yaman tələsdi.
Nə yaxşı ki...Mən dənizi görəndəGözlərin düşür yada,
Yaşıllandı biçənəklərBaharın tər nəfəsindəGüllər xoş gəldi, xoş gəldi.
Nazı artır güllərinDağ başına duman gəlsə danışma,Dağ başından bir gün duman düşər bil.
Apardı sellər SaranıDeyirlər ki, qədimlərdəArzu adlı bir el varmış.
Dünyamızın sabahıYer üzündə insan qalacaq, –Qurub, yaradan insan.
Şirin bir laylayamDağların başında bitən çiçəyəm,Hər əsən küləyə baş əymərəm mən.