Sabir Rüstəmxanlı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
İlk dəfə gəlmişəm məzarın üstə,Dağıtdım nigaran bir həsrətimi.
BarışıqSevinc atlı, biz piyada –Yüzillərlə yüyürmüşük arxasınca.
QayıtmaSəni xatırlaram ömrün başında,Barmağın son dəfə dəyəndə simə.
QorusunYol tapmayıb üz tuturam Tanrıyaİşimizi sözümüzdən qorusun.
Gəncə qapısıHər kəs bilir ki, onun çiynində nə isə qeyri adi bir yük var, amma ciddi-cəhdlə bu yükü unutmağa çalışır. Çünki yada salan kimi etiraf etməlidir ki, belə yaşamaq olmaz. Bəs necə yaşayasan? Hələ ki, ayrı cür yaşamağın da yolu tapılmayıb. Beləcə bir nəsil bir-birinin üzünə baxmaqdan çəkinə-çəkinə dünyada hər şeydən danışır və ürəyini əridə-əridə çalışır ki, ən başlıca şeydən danışmasın. Axı o qeydən danışan kimi nə isə bir iş görmək lazım gələcək. Bu adamlar üçün isə bulaqdan, qeyrətdən, qələbədə, Təbrizdən, kainatdan danışmaq balaca bir iş görməkdən daha asandır.*
ƏləkMetroda bir qarı əlində ələk aparırdı...*Ay nənəcan, hardan aldın
Ölüm – görüşDünyanın üstündən keçdim sel təki,Bilmirəm irəli, bilmirəm geri.
BulaqBu çeşmənin gözü burda,sözü o tayda, o tayda.
QədərimAramızda Araz oldun,İçəcəyəm, bəxtim, səni.
Təbrizlə görüşBu görüşü dərdə dərman bilmişdim,Həsrətinlə çox ağlayıb gülmüşdüm,
QayıtQul olmağa yarandınsaQul ol... sənə sözüm yoxdur.
Tapşır məniRuhumda bir sızıltı var,Yağı soyar, zaman talar,
VətənBir əlçim buluddu,Bir ömür umuddu,
Xatirə qatarıFikrimin işıqlı vadiləriyləBir maşın şütüyər, bir qatar gedər.
Səndən küsmüşəmDağ mavi qartaldı, duman qanadı,Laləni köksümə sıxdım, qanadı.
Təzə pərdəUlu babam RüstəmxanınAlapaça atı varmış.
Şəhər kənarında...Şəhər kənarında avara itlərMəqsədsiz, mənasız dolaşır elə,
Dalımca ağlamaYolumu kəsəndə buludlarDalımca ağlama –
I. Yetim adlarGöylərə sancılan minarələrdənGecələr qapqara bayraqlar kimi
Qara durnaYumurtadan çıxan kimi bir-birinin üstünə*cuman qara durnanın nəsli kəsilmək üzrədir*
Çeşnilər1**Mənim ürəyimi qopardın, ey dost,
QaragiləQəmli "Qaragilə" mahnısı vardı,Sözü ilmə-ilmə, vurğusu dən-dən.
Unut məniSaralan yarpaqlarısaxlamırsa budaqlar,
BağışlaBilirəm heç nəyi qaytarmaq olmazNə göz yaşlarıyla, nə yalvarışla.
İlhamlı çağımdaİlhamlı çağımda mənə toxunma,İnci çiçəyi də incidər məni
Səni gözləyirəmSəni gözləyirəm günlər uzunu,Saatlar uzunu, anlar uzunu!
Belə yaşayıramNə isə çatışmır xoşbəxtlik üçünGör nələr ummuşam “nə isələrdən”.
Mən demədimXalqın ürək yanğıları daş əridir,Dağ oynadır könlündəki ağrı-acı,
Düşmən əlindəİsa bulağının suyu şırhaşır,Kirsin çiçəkləri başımdan aşır,
HeyifBu ulu millətin qanı müqəddəs,Qılıncı müqəddəs, qanı müqəddəs