Səməd Vurğun
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
İndi xəbər verim oxucuma mənXəyalı küsdürən bir faciədən:
Qürbət eldəVaxtsız əcəl, get o yanda dayan, dur,Qürbət eldə can vermərəm ölümə!
Birinci pərdəBirinci şəkil*XVIII əsr. Azərbaycan, Qazax mahalı. Vidadinin evi. Arxa tərəfdə Kür çayı şırıl-şırıl axır. Qürub zamanıdır. Vidadi tək ağac altında namaz qılır. Namazın arasında əllərini göyə qaldırıb titrək və təsirli bir səslə.*
Həyat fəlsəfəsiQuşlar qatar-qatar ellərdən keçər,Bəşər nəsil-nəsil dünyadan köçər;
Allahyar CavanşirəAğır yatan ovçu dostum,Gözlərini aç daha,
XəyalBir axşam dırmandım bir dağ başına,Vuruldum dünyanın bahar yaşına.
İlk bahar və mənYenə yaşıl don geyinmiş çəmənlər gülür,Təbiətdən ilham alıb ötür qumrular,
Hürmüz və ƏhrimənAzərbaycan, gözəl bir yaz… Həyat bolluq, işıq çoxdur,Qaranlıqdan, əsarətdən, xəyanətdən nişan yoxdur.
Onu görürkənAlovlan, ey könül, yenə alovlan!Bu gün lap dəyişib o günkü canan.
Acı gülüşlərSən ey altun qəfəslərdə xumarlanan, süzulən,Bilirmisən hüsnünlə hankı qəlbdir üzülən?
Ölən şeirlərimİncə bir bahar buludunn andıranvə gəncliyi
Rot frontGözlərim sancılarkən bu bayrağın rənginə,İçimdə dalğalardan gurultu qopdu yenə...
Böyük ədibDöydü qapımızı bir acı ruzgar,Durdu insan qəlbi, öldü sənətkar...
Aşıq qardaşımaGəl qələm götürüb, qoşa saz tutaq.Süsənlər, sünbüllər, güllər bizdədir;
Sənəm qarının pıçıltılarıBizim kor Sənəmin bir mərəzi var,Gündə yüz qapıya o baş vurmasa,
Azərbaycan balasıŞair Nizaminin gözəl vətəni,Qoynunda bəsləyib böyütdü səni.
Salam, MoskvaBaşında tufanlar qopandan bəriSəkkiz ay görmədim heç üzünü mən
Dağlar (Binələri çadır-çadır)Binələri çadır-çadırÇox gəzmişəm özüm, dağlar!
Şair, nə tez qocaldın sənNemətsə də gözəl şeir,Şair olan qəm də yeyir,
Azərbaycan Sovet Sosialist Respublikası himnithumb|right|Audio versiyaAzərbaycan! Çiçəklənən respublika, şanlı diyar!
Aşığın dərdiMən səni görmüşəm on beş ıl əvvəl,Dilində bir qoşma, bir dərdli qəzəl,
Anamın dərdiBəzən o insanı düşündükcə mən,Titrədir canımı dağlar ruzigarı;
Bahar və mənBahar nə xoş gəlir, ruha dad verir.Xəyala, duyğuya qol-qanad verir;
Samur çayıBizim Qafqaz dağlarından şırıl-şırıl süzülən,Çəmənlərin gərdəninə inci kimi düzülən,
Qoca qəhrəmanın çıxışıBir şir kimi sinə gərdi o danışıq kürsüsünə,Bütün salon qulaq asdı bu qocanın gur səsinə.
Mənə belə söyləyirlərGörüb tanış olmadığım,Qayğısına qalmadığım
ÜrəkIBir incik dost kimi gileylənərək,
Dərman verin!Mənə dərman, dərman verin, qəlbim yanmasın,Günəş təbim şölə çəkib alovlanmasın…
Körpünün həsrətiAraz qırağında dayandı qatar,Elə bil qəlbim də dayandı bir dəm...
Deyin, gülün, övladlarım!Şəhər üstə qanad gərib mürgülədi yorğun axşam…Neçə çadır qurdu göydə lopa-lopa sıx buludlar.