Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Hansı meşə olar sənə tay, meşə?Bu yerlərin yaraşığı, ay meşə!
ÖlkəmDünyamızı seyr etdim min dürlü həvəslərlə,Gördüm coşuyor dillər pək nəşəli səslərlə,
Bəradərim Ə.M.Sərkərov cənablarına!İthaf“Sevdim səni”, hətta dedin “oldum sənə aşiq”,
Əlidir, Əliİsmi-vəsiyyinən vəliyyi-Xuda,Şiri-pərvərdigar Əlidir, Əli.
Yaratmaq sevinciinsan həyatında xoşbəxtlik yetirən birinci hadisə sevincdir. Sevinclə yaşayan insan qəm-qüssə bilməz, qocalmaz. Sevincin də səbəbləri çox və növbənöv olur.İnsan arzusuna çatanda, təmin olunanda, şadlıq gətirən bir hadisə vaxtında – dost, övlad, vüsal görəndə sevinər, bəzən az, bəzən çox sevinər. Hər halda sevinər. Amma dünyada sevinclərin ən birincisi yaratmaq, zəhmətin, əməyin barını görməkdir. Bu məqamda insan özünü güclü, qüdrətli aslanlara bərabər sayır. Yaradan adamın dili uzun, başı uca, gözü tox, görüş dairəsi geniş, gələcəyi aydın olar. Ədəbiyyat dərnəyinə toplanan cavanlar yaratmaq sevinci haqqında mübahisə aparırdılar. Dərnək rəhbəri də danışıqlara qulaq asırdı. Bəlkə də bu söhbəti özü salmışdı.
Zühur eyləmişəm…Şer üçün öz-özümü çoxdanƏsr eyləmişəm…
Mənə özümdən yaxınŞerimə*Mənə özümdən yaxın,
Bahar lövhələriYenə dağlar dumanlardan üzə çıxır,Çəmənlərdə yaşıl otlar dizə çıxır.
Şeir gətirdiŞeir gətirdi,Həm şeirdir,
Qulaq asƏzizim, bizim zamandaDeyirlər dəbdir,
Bir səhər vaxtında birdən gəldi hatifdən nidaBir səhər vaxtında birdən gəldi hatifdən nida,Müjdə olsun zöhddən, dindən qaçan hər insana.
Həyatın yükü ağırdır, ağırQaranlıq çökübdür, qar, yağış yağırHəyatın yükü ah, ağırdır, ağır.
Aya qılasanEy günəş cəmallım, sən nə gözəlsən,İstərsən ki, tənə aya qılasan.
Son bahardaHəmşirəzadəm için*Kədərli, sisli bir aqşamdı, ağlıyordu səma;
Gölcüklə həsbi-halDalğın mavi göz kimi dərd andıran dalğalar,Coşduqca könül coşar, durma, amandır, Gölcük!
Millətinin halı pərişan olaMillətinin halı pərİşan ola,Hor bir işi nifrətə şayan ola,
ÜrəkDeyirlər: uçsa ürək, qopsa candan,ölər insan.
Yar gəldiDərdli könlün məlul çağı,Budu, yar gəldi, yar gəldi!
Gülə-güləZimistan zəhmətin çəkəndə sənin,Yenə aşiq olub ağ gülə-gülə.
Əhsənül xaliqƏzzəl bismillah nameyi heydər,Göydən yerə endi əhsənül xaliq.
Pəncərə önündə çinarPəncərəm önündə tək çinar,Yamyaşıl yarpaqları
Bu sevdaya düşən günü ölmüşəmSevib sevdasına yandığım gözəl,Bu sevdaya düşən günü ölmüşəm.
Lüzumsuz arzu üçünİki il idi onu görməmişdim. Bir gün təsadüfən rast gəldim. Hələ mənə yaxınlaşmadan adəti üzrə qaşlarını yuxarı qaldırıb gülümsədi və qızıl dişlərini göstərərək:– Ya Allah, ya Allah, – deyib əlimi sıxdı. – Balam, haradasan? Sanki başqa-başqa şəhərlərdə yaşayırıq.
Bu gün dava günüdüDəlilərim, bu gün dava günüdü,Müxənnət öIkəsİ talanmaq gərək!
Qəzəl: Qönçeyi-gül ta gülüstanın çırağın yandırırQönçeyi-gül ta gülüstanın çırağın yandırırƏndəlibin pərdeyi-çeşmində yağın yandırır
Balaca mütəfərriqələr 30– Salam əleyküm, ağa Dərviş, əhvalın necədir, qardaş?– Əhvalım pərişandır, kərbəlayı, isti mənə çox əziyyət verir.
Qəzəl 2206Fələyin çərxi hələ dövrə vurar,Başımız üstə onun aynası var.
Qəsidə 13Bağları sübh yeli, gör, nə müəttar eləyib,Xoş hava torpağı da müşkə bərabər eləyib.
Rübai 92Göz açıb gör necə olmuş dili-zar,Gözümdən gör necə qanlı yaş axar?
Cami-Cəm, fəsil 122Durmuş bir gün İsa yoldaşlariləÖz tələbələri, sirdaşlarilə.