Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ya Rəbb, bu elin bülbüli-şeydalari qaçqın,Bağbanı didərgin güli-rənaləri qaçqın.
Tarizən, çaldıqca qurtarmır yenəTarizən, çaldıqca qurtarmır yenə,Sinəndə nə qədər mahnı var sənin!
Ekran önündəPişiklərin yeməyini göstərirlər,Pişiklərə xüsusi bir hörmət ilə.
QuzuBax gözlərimə mənim,Ulduzdur, dan ulduzu.
Səadətnamə, 65آن مریدی که از ارادت و خواستکند او جمله نیک و بد، کژ و راست
Yarə köp can verdim, əmma bivəfadur bilmədimYarə köp can verdim, əmma bivəfadur bilmədim,Aşinalıq rəsmidən naaşinadur bilmədim.
Öz qədrimizi bilmirik50-60 il, daha doğrusu, bir yüz il bundan əqdəm Bakının ətrafı otsuz, ələfsiz bir düz olub, heç bir kəsə mənfəət vermirdi. Bu səbəbə görə oranın qədrini bilən, bu yerlərin içində yatan milyonlardan, qızıldan xəbərdar olan bir kimsə yox idi. Çox ola bilsin ki, içərisində milyonlar yatan bu yerlərin üstündə acından ölənlər də az deyildi. Amma bir gün oldu ki, bu yerlərin qədr və qiyməti bilindi.Bu yerlər artıq möhtərəm və əziz oldu. Hər bir parçaları qızıl qiymətinə bərabər oldu. Yer isə öz içindəki sərvət və samanini dişqarı çıxardıb milyonlar qazandırmağa başladı. Bu milyonlar sayəsində Bakı da, onun ətrafı da kəsb əhəmiyyət edib getdikcə abadlaşmağa başladı.
KönülBahar fəsli, yaz ayları gələndə,Uca sərt dağlardan qar istər könül.
Yuxu– Get yat, bədbəxt fəqir! Sənin dərdin məni lap çərlədib! – deyə ana, qızı Fatmanın arxasınca zənn ilə baxıb, başını mütəkkəyə söykədi:– Get, yat, aşıb daşmış fəqir! Hamı ərə gedib, ev-eşik sahibi oldu, bircə sənin bəxtin bağlandı. Döşün-başın çıxıb, ata dönmüsən!..
YükümƏləstidən "bəli" dedim, əcəb xoşhaldı yüküm,Beş gözəlin aşiqiyəm, vəsfi-camaldı yüküm.
Qəzəl 93مینماید هر زمانی روئی از ابرویی دگرتا کشد هردم گیبان من از سویی دگر
Nəsrəddin şah5 pərdə 7 şəkildən ibarət tarixi pyes**İştirak edənlər
Çal, a çalAğırdır cavanın işvəsi, nazı,Sənə cahan nə gərəkdir, çal, a çal.
Anamın məktubuAnamın savadı köhnə əlifba,Anamın əsəri – mənə məktublar!..
Səidə xitabSəida, nuri-çeşmim, bir nəsihət daxı məndən al!Ülumə sərfi-səy et, bulhəvəslik yoluna varma!
Fəzilət sahibləriMustafa Sübhi bərədərimə*1
Şeir 36ز سَری، موی سپیدی روئیدخندهها کرد بر او موی سیاه
Səhifələrin yaddaşındanA.Faruqa*Bu kitabı sən vermişdin.
DilimizBaxaq dilimizə, nələr görünür?Oxuyub anlamaq yazmaqdan gücdür.
M.Qurbanəli ŞərifzadəNekroloqSəmimi millət xadimlərindən biri də tərki-həyat etdi. Əvət, M.Qurbanəli Şərifzadə həzrətləri də sönüb getdi, həm də bəlirməsini, parlamasını sezdirməyən bir qıvılcım kibi söndü.
Qitə 79ای مهین خواجه در وزارت توخلق یک سر خوشند و من غمگین
Bıçaq yarasıBir şeir yazım deyə alıb kağız parası,Mən yuxusuz qalıram bəzən bütün gecəni.
Tapmaq - itirməkBir eniş varsonunda
Qəzəl 39با رنگ و بویت ای گل گل رنگ و بو نداردبا لعلت آب حیوان آبی به جو ندارد
Nəbzin vururAbbas Səhhətin əziz xatirəsinə*Dedin: “Yad et, yad et məni,
QisasMüsavatın dövrü idi. Şəhərin böyük meydanlarının birində neçə yüz nəfər iki nəfəri əhatə etmişdi. Bu iki nəfərin üstünə hər tərəfdən hədə və föhş tökülməkdə idi. Əhatə olanlardan birisi üzünü izdihama tutub söyləyirdi: “Ay camaat, biz iki qardaşı siz tutub buraya öldürməyə gətiribsiniz. Əgər sizdə namus varsa, bir nəfəriniz gəlin qabağa, hər ikimizi öldürün. İkimizin də silahsız olduğumuzu görürsünüz”.Camaat bunların sözlərinə etina etməyərək, hər tərəfdən föhş yağdırırdılar.
Ey könül, hər mənisiz cahili yar etmək nədir?Ey könül, hər mənisiz cahili yar etmək nədir?Mənisiz cahil sözünə etibar etmək nədir?
UstalarBu yeni il günəş deyil,Elektrik işığilə işıqlanan
Nidayi-millət yaxud amali-vətənpərvəranəEy əhli-vətən, tərk eləyin büğzü ləcuci!Bir dəm arayın halımıza rahi-əlaci!
BağlasınYaralandım ürəyimin başmdan,Yara deynən yaralarım bağlasın!