Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bir gün bir heyvanat gördüm, zənbur kimi şan verir,Xörəyi yük ilə gəlir, nəfəsi duman verir.
GəlirMillət komutanı Vağarşah ağa,Səbr eylə başına gör nələr gəlir.
Altıncı fəsilCanlar verib sənin kimi cananə yetmişəm*Rəhm eylə kim, yetincə sənə cana yetmişəm.*
Büllur külqabının nağılıI**Mirzə Manaf yuxusunda bir qəribə trolleybusa minmişdi; bir suyumu Bakıdakı funikulyorun tramvayına oxşayan, sarımtıl-çəhrayı rəngli bu trolleybus Buzbulağın bir yaşıl yamacı ilə, bir yaşıl arx boyunca, arxın qırağındakı otlara sürtüşə-sürtüşə gedirdi və bu gediş Mirzə Manafa şübhəsiz ki, ləzzət verirdi. Bu gedişin bir ləzzəti də orasında idi ki, yuxunun içində ola-ola Mirzə Manaf özünün yuxuda olduğuna yüz faiz arxayın idi, mindiyi trolleybusun yuxu trolleybusu olduğunu bilirdi və onun yamacdan aşıb çaya düşəcəyindən bir damcı da ehtiyat eləmirdi... Bir də düşsəydi nə olacaqdı: çay yüngül, trolleybus yüngül, hava yüngül... Bu da bir kef idi ki, ayda-ildə bir dəfə Mirzə Manafın əlinə düşmüşdü və səhərin hansı vədəsi olduğunu az qala dəqiqəsinəcən bilsə də, Mirzə Manaf gözlərini açmağa tələsmirdi, yatıb yuxuya qalıb işə gecikməkdən qorxmurdu, çünki Mirzə Manaf yuxuda ola-ola onu da yaxşı bilirdi ki, buradakı vaxt oradakı vaxtdan deyil; Mirzə Manaf arxayın idi ki, orada divar saatının iri əqrəbi bircə dəqiqənin üstündən aşınca, burada – bu Buzbulaq arxının qırağında, Allahın bu qəribə trolleybusunda hələ çox kef eləmək olar.
GözəlÖmrü bada verdin, günü talana,İndi sən ömrümün ayağı,gözəl.
Gecə-gündüz oda düşüb yanaramGecə-gündüz oda düşüb yanaram,Siyah telli bir sonanın ucundan.
DüşərəmKövrək könül eşq üzündən yaralı,Yana-yana, dağa-daşa düşərəm.
Dördüncü məclisƏVVƏLİNCİ GƏLİŞVəli və onun qaçaq yoldaşları hamısı yaraqlı Hacı Abdullanın evində.
Gər səninçün qılmayam çak, ey büti-nazik bədənGər səninçün qılmayam çak, ey büti-nazik bədən.Gorum olsun bu qəba, əgnimdə pirahən-kəfən.
OlubdurSəndən ayrı işim mənim, ey dilbər,Gecə-gündüz ahü fəqan olubdur.
Göz yaşım vermə qəmi-ahi-səhərgahlərəGöz yaşım vermə qəmi-ahi-səhərgahlərə,Yanar əflak könüldən çəkilən ahlərə.
QabağındaKamil ustadların gülün dərməsən,Həqiqəti sinəm üstə sərməsən,
OlmaMəzluma hörmət et, qolundan yapış,Əlindən var-yoxun alandan olma.
Qəzəl: Mehri-hüsnündən təcəlli edəli ənvari-eşqMehri-hüsnündən təcəlli edəli ənvari-eşq,Zahir oldu gün kimi hər zərrədən asari-eşq
On dördüncü fəsilİRANDA FƏTƏLİ ŞAHIN ŞAH OLMAĞINI VƏİBRAHİM XAN İLƏ MACƏRASINI BƏYAN EDƏR.
YaxşıdıƏzəl bir adamla dostluq eyləsən,Onu çəksən imtahana, yaxşıdı.
GözlərinSusuyubdur genə kimin qanına,Xumar-xumar baxar hara gözlərin?
Bir namə yazaramBir namə yazaram canan elinəƏhvalım canana yetişərmola?
DüşübdürÇərxi-fələk qismət edəndə özü,Ğəmi-gərdun bu dilfigarə düşübdür.
Könülİşində sayıq ol, sözündə kamil,Ariflər içində söyülmə, könül!
Qəbri-sədxaqandırEy könül, dünyayi-fani bil-bədahə fandır,Müddəti-tuli-bəqası ləhzeyi-əcfandır,
Dul arvadBəndədən utanmaz, hakimdən qorxmaz,Nədə baxmaz o movlaya dul arvad.
OğulÖvlədə yükün tütüldi.Hayıf ki, belim büküldi.
GülxanımDünən bir gözəl görmüşəm,Adı Gülxanım, Gülxanım.
Çanaqçı mülkündən səfər elədikÇanaqçı mülkündən səfər elədik,Mənə qənim oldu yollar, ağlaram.
Zahid, bir neçə kəlmə sənZahid, bir neçə kəlmə sən,Eşit şəhri-qiyamətdən.
Bahar əyyamıdır, acıldı güllər, ey cavan sənsizBahar əyyamıdır, acıldı güllər, ey cavan sənsiz!Təəccübdür, nədən divanə olmaz Natəvan sənsiz?
YoxsulBir yoxsul, bir zaman gedib hamama,Soyunub, əl atıb çanağa, caına,
Belə əhd eyləmişəm, ey bacı, cananım ilənBelə əhd eyləmişəm, ey bacı, cananım ilən,Ərseyi-Kərbübəladə boyanım qanım ilən.
Didəbanam rəhguzari-şahı gozlər gozlərimDidəbanam rəhguzari-şahı gozlər gozlərim,Baqmazam qeyri yola, şəhrahi gozlər gozlərim.