Saib Tabrizi: Sad
کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشتتا سر مژگان رسید، از صد محیط خون گذشت
Ghazal 1383جای جام باده را تریاک نتواند گرفتخاک جای آب آتشناک نتواند گرفت
Ghazal 1392گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفتموج خون زنگ از دل افلاک خواهد بر گرفت
Ghazal 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت
Ghazal 1410دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویختدامن از هر چه کشیدم به گریبان آویخت
Ghazal 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست
Ghazal 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Ghazal 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست
Ghazal 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا
Ghazal 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
Ghazal 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست
Ghazal 1432دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست
Ghazal 1434عشرت روی زمین در دل ویرانه ماستخلوت سینه پر آه، پریخانه ماست
Ghazal 1443شب هجران دلم از ناله حسرت شادستچه توان کرد که فریاد رسم فریادست
Ghazal 1445هر که از درد طلب شکوه کند نامردستعشق دردی است که درمان هزاران دردست
Ghazal 1446دل ازان نخل به امید ثمر خرسندستگره جبهه خوبان، گره پیوندست
Ghazal 1449تا ترا چون دگران دیدن ظاهر کارستچشم بر روی تو چون آینه بر دیوارست
Ghazal 1466سفر پر خطر عشق نه از تدبیرستصد طلسم است درین ره، که یکی زنجیرست
Ghazal 1475از دل خونشده ام چهره جانان داغ استاز کباب تر من آتش سوزان داغ است
Ghazal 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا
Ghazal 1480سبزی نه فلک از چشم گهربار دل استآب این مزرعه از دیده بیدار دل است
Ghazal 1487(جسم زاری است که با آه به هم پیچیده استگردبادی که درین بادیه سرگردان است)
Ghazal 1498شور شیرین سخنان در به هم آمیختن استسرمه ناله زنجیر ز هم ریختن است
Ghazal 1499گریه ابر بهار از دل پر درد من استچهره زرد خزان از نفس سرد من است
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.