Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ماری است نی که مهره دل بیقرار اوستجاروب سینه ها نفس بی غبار اوست
Ghazal 1946پوچ است هر سری که نه در وی هوای توستسهوست سجده ای که نه بر خاک پای توست
Ghazal 1954باد بهار مرهم دلهای خسته استگل مومیایی پر و بال شکسته است
Ghazal 1964این گردباد نیست که بالا گرفته استاز خود رمیده ای است که صحرا گرفته است
Ghazal 1969تا چشم من به گوشه عزلت فتاده استاز دیده ام سراسر جنت فتاده است
Ghazal 1970دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است
Ghazal 1982زاهد ز سبحه در پی تسخیر بوده استخاکش خمیر مایه تزویر بوده است
Ghazal 1988تا سینه ام به داغ محبت رسیده استپروانه ام به مهر نبوت رسیده است
Ghazal 2001از فیض نوبهار، زمین بزم چیده ای استدست نگار کرده، رخ می کشیده ای است
Ghazal 2006برهان واصلان فنا آرمیدگی استبر مرگ رفتگان جزع از نارسیدگی است
Ghazal 2012هر کس فشاند بر من پر شور پشت دستاز جهل زد به خانه زنبور پشت دست
Ghazal 2024دردست، صبح شیب، می خوشگوار چیست؟در پیری این سیاه درون این نگار چیست؟
Ghazal 2031از شش در جهات، امید نجات نیستدر بند روزگار، نجات از جهات نیست
Ghazal 2037جز گریه چشم اشک فشان را علاج نیستجز صبر عاشق نگران را علاج نیست
Ghazal 2075ساقی ز ما شراب نخواهد دریغ داشتدریا ز تشنه آب نخواهد دریغ داشت
Ghazal 2089از خطِّ دلْ سیه، ز رخش آب و تاب رفتمظلوم ظالمی که به پای حساب رفت
Ghazal 2092هر عاشق از رهی به حریم وصال رفتمجنون پی سیاهی چشم غزال رفت
Ghazal 2095چشمی که از غبار خطش توتیا گرفتاز اشک خویش دامن آب بقا گرفت
Ghazal 2097بتوان به آه کام دل از آسمان گرفتزور کمان به گرمی آتش توان گرفت
Ghazal 2098دل را ز ما به حسن ادا می توان گرفتزاندک توجهی دل ما می توان گرفت
Ghazal 2109زان خانه برانداز که از خانه زین خاستچندان ز جهان گرد برآمد که زمین خاست
Ghazal 2113آیینه خورشید دل بی هوس ماستبیداری آفاق چو صبح از نفس ماست
Ghazal 2114خمخانه افلاک تهی ساخته ماستدیری است که این میکده پرداخته ماست
Ghazal 2117بر هر که نظر می فکنم مست و خراب استبیداری این طایفه خمیازه خواب است
Ghazal 2122روشنگر آیینه دلها دم صبح استاین روح نهان در نفس مریم صبح است
Ghazal 2123سرگرم تمنای تو فارغ ز گزندستمجنون ترا دانه زنجیر سپندست
Ghazal 2131خورشید ترا از خط شبرنگ وبال استچون سایه قدم پیش نهد وقت زوال است
Ghazal 2137پیراهن گل چاک ز بیداد نسیم استاز خنده بی وقت دل پسته دو نیم است
Ghazal 2141محو رخ زیبای تو فارغ ز جهان استبیداری حیرت زدگان خواب گران است
Ghazal 2143چون آینه هر دل که ز روشن گهران استدر نقش بد و نیک به حیرت نگران است