Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تیغ تو در نیام کند قطع زندگیاز آب ایستاده که دید این برندگی؟
Ghazal 6931چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟در آشیانه عیش به یاد قفس کنی
Ghazal 6937هرگاه رخ ز باده عرقناک می کنیهر سینه ای که هست ز دل پاک می کنی
Ghazal 6940لنگر درین خراب برای چه می کنی؟در راه سیل خواب برای چه میکنی؟
Ghazal 6944چندان به خضر ساز که از خود بدر شویکز خود برون چو خیمه زدی راهبر شوی
Ghazal 6955زنهار دل خویش به عالم نگذاریاین عیسی جان بخش به مریم نگذاری
Ghazal 6961با زلف تو دم می زند از نافه گشاییبی شرمی مشک است ز مادر بخطایی!
Ghazal 6963خرابم کرده چشم نیم مستیکه دارد همچو مژگان پیشدستی
Ghazal 6965هوا را گر به فرمان کرده باشیدو صد بتخانه ویران کرده باشی
Ghazal 6966به روی گرم اگر تابنده باشیچراغ مردم بیننده باشی
Ghazal 6977آن را که نیست قسمت از روزی خداییدایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی
Ghazal 6980دلفروزست جام خاموشیما و عیش مدام خاموشی
Ghazal 6982ورق تا نگردانده باد خزانیغنیمت شمر نوبهار جوانی
Ghazal 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری
Ghazal 6988حرف آن لب در میان افکندهایشور محشر در جهان افکندهای
Ghazal 6993با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی
Ghazal 6994رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری
Miscellaneous poem 1برازنده تاج و تخت و کلاهخدیو جوان بخت عباس شاه
Qasida 4عقل ضعیف خویش نگه دار از شرابدر زیر بال موج منه بیضه حجاب
Qasida 26اصفهان شد غیرت افزای بهشت جاودانزین بنای تازه سلطان سلیمان زمان
Qasida 27چشمه حیوان ندارد آب و تاب زندهرودخضر و آب زندگانی، ما و آب زندهرود
Miscellaneous poem 32در زیر بار مهره گل نیست دست ماز اشک تاک سبحه کند می پرست ما
Miscellaneous poem 39هر نگه صد کاسه خون می خوردتا به مژگان می رساند خویش را
Miscellaneous poem 41لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلبگنج از ویران، حضور دل ز درویشان طلب
Miscellaneous poem 45(ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشربچشم تو فریبنده تر از لولی مشرب)
Miscellaneous poem 53سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
Ghazal 68خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را
Ghazal 70شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گرانتر کرد خوابِ ناز را
Ghazal 71از فغان شد سرگرانی بیش آن طناز رانالهٔ عاشق بود افسانه خوابِ ناز را
Ghazal 100با زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را