Ghazal 3290

کلفت از سینه می ناب برون می آردگرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3294

می در آن لعل گهربار تماشا داردآب در گوهر شهوار تماشا دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3296

از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟می اگر سرکه شود تاک چه پروا دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3302

سخنی کز دل بیتاب بود پرداردنامه شوق چه حاجت به کبوتر دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3303

عشق صد لخت جگر بر مژه تر داردگره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3304

می کجا مهر حجاب از لب ما بردارد؟نه حباب است که هر موج ز جا بردارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3314

از بتان شسته عذاری که حجابی داردچشم بد دور که خوش عالم آبی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3315

لب لعل تو اگر جام شرابی دارددل ما نیز نمک خورده کبابی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3325

پاس اندوه دل تنگ نگه می داردشیشه ما طرف سنگ نگه می دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3332

هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبردوقت رفتن ز گلستان لب خندان نبرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3343

کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذردزمزم از خاک درت اشک‌فشان می‌گذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3344

غنچه راز مرا آه به ناخن وا کردخنده چاک، گریبان مرا رسوا کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3345

دولت از دیده بیدار طلب باید کردگریه چون شمع نهان در دل شب باید کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3350

روی آیینه دل تار نمی باید کردپشت بر دولت دیدار نمی باید کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3351

خنده چون کبک به آواز نمی باید کردخویش را طعمه شهباز نمی باید کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3352

رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرداینقدر ناز به آیینه نمی باید کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3353

رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کردزرهی نیست که بتوان به قبا پنهان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3354

حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کردصف محشر علم شهرت خود پنهان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3362

سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کردسفر آینه را رو به قفا خواهی کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3365

بی‌تو گر شاخ گلی دیده تماشا می‌کردمشق نظاره آن قامت رعنا می‌کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3367

در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کردناله فاخته را سرو دو بالا می‌کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3368

خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کردز آب حیوان به لب خشک قناعت می کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3375

هر که در وقت جوانی ره طاعت گیردخط پاکی ز عرق ریزی خجلت گیرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3379

تا دلی از کف ارباب وفا می گیردبارها فال ز دیوان حیا می گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3380

شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زدتر نشد هر که دلیرانه بر این دریا زد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3391

اشک را دیده من گوهر غلطان سازدآه را سینه من سنبل و ریحان سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3393

صبر را زمزمه من سفری می سازدکوه را ناله من کبک دری می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3394

سینه را تیره هوا و هوسی می سازدوقت آیینه مکدر نفسی می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3395

چه میان است که دایم چو دل من لرزداینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3396

پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزدبرگ بر خویش در ایام خزان می لرزد

Saib TabriziGhazal2 min