Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفتآخر این آینه خوش صیقلی از رنگ گرفت
Ghazal 1646بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداختگهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت
Ghazal 1674خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدستکه سال و ماه به دیوانه سر به سر عیدست
Ghazal 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش استسپند مضطرب و مجمر آرمیده خوش است
Ghazal 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک استقرارگاه دل بیقرار نزدیک است
Ghazal 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ استسهیل سیب زنخدان شراب گلرنگ است
Ghazal 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ استفضای بادیه بر چشم راهبر تنگ است
Ghazal 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین استوگرنه توسن فرصت همیشه در زین است
Ghazal 1785کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟که رعشه ساغر زرین آفتاب شکست
Ghazal 1787دل از مشاهده آن خط سیاه شکستفغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست
Ghazal 1811به آسمان نرسد هر که خاک پای تو نیستفرو رود به زمین هر که در هوای تو نیست
Ghazal 1840غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفتخط غبار به افشاندن از کتاب نرفت
Ghazal 1873پوشیدن نظر ز جهان عین حکمت استقطع نظر ز خلق کمال بصیرت است
Ghazal 1883پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرستهر زخم، مرغ روح مرا بال دیگرست
Ghazal 1904زلف کج تو سلسله جنبان آتش استهندو همیشه در پی سامان آتش است
Ghazal 1938سرچشمه حیات لب می چکان اوستعمر دوباره سایه سرو روان اوست
Ghazal 1961عارف به اختیار خود از سر گذشته استاین رشته ناگسسته ز گوهر گذشته است
Ghazal 2027ای صبح، آه سرد تو در انتظار کیست؟زخم دو تیغه باز تو از ذوالفقار کیست؟
Ghazal 2046بی عشق، آه در جگر روزگار نیستبی درد، تاب در کمر روزگار نیست
Ghazal 2060در کاروان ما جرس قال و قیل نیستدر عالم مشاهده راه دلیل نیست
Ghazal 2091صبح شکوفه چون کف سیل بهار رفتخوش موسمی ز کیسه لیل و نهار رفت
Ghazal 2106از حد گذشت وقت سحر آرمیدنتپستان صبح خشک شد از نامکیدنت
Ghazal 2110در چشم غلط بین نبود وضع جهان راستچون جوی بود کج، نرود آب روان راست
Ghazal 2120در پاس نفس می گذرد عمر عزیزشهر سوخته جانی که دلش همدم غیب است
Ghazal 2124واعظ نه ترا پایه گفتار بلندستآواز تو از گنبد دستار بلندست
Ghazal 2133جمعیت خاطر ز پریشانی عقل استمعموری این ملک ز ویرانی عقل است
Ghazal 2142لعل تو ز روشن گهری جان جهان استتبخال بر آن لعل، سراپرده جان است
Ghazal 2146سبزی که سیاه است ازو روز من این استسروی که منم فاخته اش این نمکین است
Ghazal 2148سبزی که مرا ساخته بیتاب همین استخضری که به آدم ندهد آب همین است
Ghazal 2156روزم سیه از پرتو آن چشم سیاه استکز چین جبین سلسله جنبان نگاه است