Tofiq Bayram · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Nədir ürəyimi burda incidən? –Çimərlik qapqara, sahil natəmiz.
Gözün götürmürMən atəş, sən quru, soyuq taxtasan,Kükrəyən ilhamı gözün götürmür.
Cavidin məzarıQəlbimizdə xəlvətiÇəkdik ahu-zarını,
Müşfiqin məzarıİndi suyun altında,Torpağın qucağında
Boyalı əllərindəTutduğun pediküldəƏtriyyat zavodu var:
Vahidin xatirəsinəSən şeir zərgəri, söz pərgarısan,Çətin ki, bu addan yüksək ad olsun.
Sahibsiz ev– A qonşu, bu evin sahibi hanı?– Deyirlər evlənib, köçüb şəhərə.
İki qocaQoca var sinəsi geniş Mil düzü,Adı and yeridir elin, Vətənin.
Min şükürQaz dedi qarğaya: – Çox qarıldama,Hər səsin çıxanda ətim ürpəşir.
Qızıl və poladQramla ölçülür qızıl həmişə,Qapan tərəzidə çəkilir polad.
Şirin sözBəzən iclaslarda durub üz-üzə,Sözlər yağdırırıq zəhərdən acı.
Torpağa andımÇörək doğrayırdım, bıçaq sürüşdü,Kəsdi barmağımı yavaş, yüngülcə.
Həyat vəsiqəmHəkimlər tapşırıb: – Oxuma qəti,Gözlərin tutulur, belə yaramaz.
“Qürbət” şairiBir kimsə göndərmir xaricə məni,Şair var, yollara baxır müntəzir.
Odlar yurduMənə Odlar yurdu demiş babalar,Odumdan əriyib qaçır boran, qış.
Vətən sevgisiVətən! Vətən! – dedin hər kəlməbaşı,Sözünün hər biri şirin qənd, noğul.
Ləkəsiz günəşÜzeyir Hacıbəyovun xatirəsinə*Günəşin Vətəni Yer kürəsidir,
Müşfiqin adıAzalır qəlbimdə keçmiş qəm, kədər,Onun bu günündən söhbət açanda.
Qızıl və gümüşİnsan dərə keçib, dağ gəzə-gəzə,Can qoyur tapınca hər qəniməti.
Qarabağ nəğməsiAy Qarabağ, sən qüvvətsən dizlərimə,Qaytar məni gənc yaşına, qurban olum!
Zamanın hökmüyləO, harda qazılacaq,Görən hansı ölkədə?
Qoşa qartalO qartal şəninə mən,Nəğmə yazdım sübhə kimi.
Yuxusuz gecəGecə... Uzaq diyardaQəfil bir mərmi dinir,
Zəfər yaraşırQoy bu şerim sovqat olsunbəxtəvərlərə,
Bitərəf şairBitərəf – şeirlər yazıram dedi,Çiçəkli çəməndən, bülbüllü bağdan.
Quşsuz yuvalarBakıda göyərçin yaman azalıb,Görəsən onlara kimdir qəsd edən?
Telefon məhəbbətiSevgi məktubları düşübdür dəbdən,Cavanlar eşqini yazmır kağıza.
Ağacın bəlasıBürümüşdü dörd yanı onun qolu-budağı,Boy-buxunda ucaydı şəhərin evlərindən.
Nəvəm Tomrisə“Dövlətdə dəvədir, övladda nəvə”,Kim bunu deyibsə, ona mərhaba!..
Rudəkidən iqtibasBir cavan qocaya dedi: – Ay əmi,Az güldür özünə qızı, qarını.