Tofiq Bayram
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Qəşəngdir oğlumun xurmayı saçı,Qaşları qaradır, gözləri qonur.
İnamım, əqidəmYaşaya bilərəm odsuz, ilhamsız,Yaşaya bilərəm çörəksiz, susuz.
Şair qocalmazDeyirsən şairlər niyə qocalır?Ömür bahar olsa, şair qocalmaz.
Dənizdən gəlirəm...Elə ki, sahilə yanaşır gəmi,Görüş həsrətilə ürəklər əsir.
VurğunVurğunun saçları vaxtsız ağardıGümüş dalğalar qondu başına.
O niyə qocaldı?Vurğunun saçları vaxtsız ağardı,Gümüş dalğalar qondu başına.
ŞöhrətAdam var şan-şöhrət qonaqlığında,Elə məst olur ki, ayılmır qəti.
Sənətin məcnunuİlahi eşq ilə alışıb yandın,Qəlbin öz odundan gileyli oldu.
Ruhun şad olsunDedi məzarımı kəndimdə qazın,Yanıma bir fırça qoyun, bir çiçək.
FərqimizOn beş dekabrda sən doğulmusan,Ay ustad on altı dekabrda mən.
Onun məzarıDöşünə döyərdi o kürsülərdə,Əliylə sinəsi əlbəyaxaydı.
Hava quldurlarıHava quldurları yaman çoxalıb,Yerin caniləri qalxıb göylərə.
Tərif-təhqirƏvvəl təriflədin məni bolluca,Gördüm yavaş-yavaş xərifləyirsən.
Şövkət ƏləkbərovayaOxudun “Qarabağ şikəstəsini”,Ürəyim alışıb yandı közünə.
Hara yazaq?Uşaqlıqdan bilirəm ki, Yer kürəsindəNeçə faiz quru yer var, neçə faiz su
QıfılDüzlüklə döyünsün qəlbi hər kəsin,Hamı halal gözlə baxsın həyata.
Atılmış çörəkƏlimlə didərdim çörəyi hərdən,Elə ki, yeməkdən gözüm doyardı.
Bacı-qardaşKənddə bir tanınmış həyət-baca var,Burda günlər keçir sakit, mehriban.
Xəzər çimərliyindəNədir ürəyimi burda incidən? –Çimərlik qapqara, sahil natəmiz.
Uşaq və dənizGün çıxır, od tutub yanır üfüqlər,Dəniz də qızınır göyün odundan.
Gözün götürmürMən atəş, sən quru, soyuq taxtasan,Kükrəyən ilhamı gözün götürmür.
Cavidin məzarıQəlbimizdə xəlvətiÇəkdik ahu-zarını,
NekroloqMən bir dost itirmişəmGözlərim görə-görə.
Boyalı əllərindəTutduğun pediküldəƏtriyyat zavodu var:
KorluqDeyirlər kor olub Homer əzəldən,Gözləri seçməyib qaradan ağı.
Sahibsiz ev– A qonşu, bu evin sahibi hanı?– Deyirlər evlənib, köçüb şəhərə.
İki qocaQoca var sinəsi geniş Mil düzü,Adı and yeridir elin, Vətənin.
Min şükürQaz dedi qarğaya: – Çox qarıldama,Hər səsin çıxanda ətim ürpəşir.
Qaya və təpəQumluqdan sal qaya çıxdı bir dəfə,Karxana küncündə atılıb qaldı.
Kürsüdə və həyatdaAğzı köpüklənir yenə kürsüdən:– Köçkünlər, canım da qurbandır sizə.