Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Gecədən xeyli keçmişHələ qurtarmamış mübahisəmiz.
Zahidi-müstəcabüddəvə (Mənzum nağıl)Mənzum nağılBir nəfər zahidi-xocəstəliqa –
Лейли и Меджнун, глава 28Когда разбило солнце в час рассветаШатер в долине голубого цвета
Тарджибанд 4آن نه روی است آنکه آشوب جهان است آنچنانو آن نه زلف است آنکه دست آویز جان است آنچنان
Касыда 41دلا تا کی چنین در قید آن زلف دو تا باشماسیر دام محنت بسته بر دام بلا باشم
Касыда 3تا داد باغ را سمن و گل بنونوابلبل همی سراید بر گل بنونوا
Касыда 51سیاهی می کند با من سر زلف نگونسارشبه لب می آورد جانم لب لعل شکربارش
Касыда 20روی در برج شرف آورد دیگر آفتابکرد ازین تحویل عالم را مسخر آفتاب
Джам-и Джам, глава 119چون تعلق برید جان از جسمنبود حال جان برون زد و قسم:
Атешкаде, глава 32سیّم عاشور چون شمع افقسر نهفت اندر پس نیلی تنق
MacəraYaxşı yadımdadır on beş il əzəl,Özgə qundağına layla çaldığın.
Стихотворение 139مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل
Мират аль-мухаккикин, глава 8بدان که مجموع عالم بعضی ظاهر است و بعضی باطن. آنچه ظاهر است از عالم، افلاک است و عناصر و موالید؛ و آنچه باطن است از عالم، نفوس است و عقول و مردم را نیز ظاهری و باطنی هست، ظاهر چون بدن و باطن چون قوّتها که بدان ادراک اشیا کند مثل قوّت بینائی و شنوائی و گویائی و غیرهم و آنچه حق سبحانه و تعالی فرموده: «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتّی یتبیّن لهم انّه الحق»؛ مراد از آفاق، عالم ظاهر است یعنی عالم اجسام و مراد از انفس، عالم باطن است یعنی عالم ارواح و آن آیات نزد محققان نُه آیت است که حق تعالی به موسی داده قوله تعالی: «ولقد آتینا موسی تسع آیات بینات». و ما نیز در این کتاب همان نه آیت را بیان کنیم در عالم ظاهر و باطن و عالم ظاهر را مُلک خوانیم و عالم باطن را ملکوت، پس بحقیقت آن آیات هجده باشد نه در عالم ملک و نه در عالم ملکوت.اکنون بدان که این نه آیت که در عالم مُلک است کدام است، از آن جمله یکی افلاک است و چهار عنصر و معدن و نبات و حیوان و انسان، و این نه آیت است در عالم مُلک. و همچنین نه آیت ملکوت یکی از آن جمله نفس کل است و او ملکوت افلاک است و چهار ملک مقربند چون جبرئیل و میکائیل و اسرافیل و عزرائیل و این چهار، ملکوت چهار عناصرند. و ملکوت انسانی نفس او است و آن سه موالید را ملکوت هر یکی نفس ایشان است ونه آیات در عالم ملکوت به تمامی این است که گفته شد و چون گفته بودیم که آدم نسخهای است از مجموع عالم که هرچه در مجموع عالم است در آدم موجود است و ما این نه آیات ظاهر ونه آیات باطن در آدم بنمائیم.
Vətənin yanıq səsiUca, qarlı dağlarımın başındanAltaylara bakar, bakar, durardım.
FantanSonsuz gurultular arasında birGöylərə baş çəkən buruq titrəyir.
Кыта 77دیشب دو نفر از رفقا آمده بودنددر محضر من ساخته بر ماحضر از من
Üsuli və Şeyxi təriqət mollaların həcviNeçələr silsileyi-təbimə təhrik verir,Rişteyi-nəzmə çəkəm yəni düri-qəltani.
İnsanın xilqəti, həqiqi və məcazi eşq haqqındaÜmməhatə oluban səbeyi-rəxşan şövhər,Çəkdilər rənclər iycadım üçün həft pədər.
Шараф-наме, глава 30Кравчий! Магов полночный светильник мне дай!Он — прозренье мое. Надо мной не стенай!
Касыда 24راه نفسم بسته شد از آه جگر تابکو هم نفسی تا نفسی رانم ازین باب
Касыда 25سپیده دم که شد از اختلاط لیل و نهارره مخالطه میش گرگ را دشوار
Касыда 92یاقوت سرخ شد ز می از ابر در بارشاخ درخت دارد یاقوت و در بار
Касыда 66زهی از فر تو گشته جهان نصرت آبادانزهی در عهد تو دیده زمانه عدل نوشروان
Касыда 22منت خدای را که سلیمان روزگارآمد به تخت سلطنت از سیر و از شکار
Джам-и Джам, глава 44خلق را چون نظر به صورت بودوطن و منزلی ضرورت بود
Атешкаде, глава 34چون سحرگه قرص شید آمد برونسر برهنه زین حجاب نیلگون
Neftin qüdrətiGəl ey dost, Xəzərin cəlalına baxBuruqlar dayanmış ehramlar kimi.
Касыда 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
Хакк аль-якин, глава 9حقیقت- چون محقق گشت که مبداء عبارت است از ظهور هستی در نیستی، معاد عبارت بود از ظهور نیستی در هستی، چه مبدأ و معاد متقابلانند: کما بدانا اول خلق نعیده.حقیقت- ظهور هستی در نیستی اظهار و ایجاد خلق است و ظهور نیستی در هستی اخفاء، و اعدام و موت، مبداء چون ظهور هستی بود در نیستی: الست بربکم قالوا بلی. معاد ظهور هستی باشد در حقیقت خودش: لمن الملک الیوم للّه الواحد القهار.
Tıq-tıq xanımGəlin, sözə uşaqlar,söyləyim bir hekayət: