Рамиз Ровшан · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Çətini biz ölüncədi,Gedəcək, hamı gedəcək,
DərdGöz yaşları süzüldükcəAdamın quru üzünə,
SöZSevənlər tutdu dünyanı,Sevdi, unutdu dünyanı,
ÇıxırV. BayatlıyaƏlə qələm alan kimi,
CanavarV.SəmədoğlunaBəlkə də mən canavardım
QuzuBu həyətdə yatan quzu,Yuxunda gördüyün nədi?
QarğışLap beşikdə, bələkdəEşitdik bu qarğışı:
İlxılarİlxılar keçdi, ilxılar;madyanları, qulunları,
KentavrSiz məni uzaqdan sevdiniz, xanım,oxşatdınız
KölgəSənin kölgən düşür burda hər şeyə;Bu evə-eşiyə,
LalLap yuxudan duran kimiyoruluram, ilahi.
DoğulmaSaçları yamyaş,bədəni yamyaş, -
ŞamFüzulinin xatirəsinəYüz illərdi bir şam yanır,
BaxmazQəm ki, doldu bir ürəyə,Üstünə-altına baxmaz.
AdamDostum Natiq SəfərovaGörən səni kim ovudur,
DəliHər bir dərdə dözən adamHeç bir şeydən dəli olur.
Elə beləcəÇıxıb gedəcəyəm elə beləcə,Bir də görəcəyəm kəndimizdəyəm.
BayatıÜç əsgər də qayıtmadıdüşərgəyə.
Ay işığıAy işığı düşdü göydən,canımdan-qanımdan keçdi,
YıxılıramRayner Mariya RilkeyəYıxılıram, yıxılıram,
BuludÜrəyimin qəmini,Gözlərimin nəmini,
QocalıqTənhalıq başlayır burdan o yana,keçdikcə keçilməz, atam balası.
Astar üzünəŞalvarımı, pencəyimiçevirdim astar üzünə,
AddımBir gün olar,keçdiyin-keçmədiyin
Kim bilirİnsan insandı, qardaş, heyvan heyvandı;arvad nə, kişi nə,
Şəhərin işıqlarıBu şəhərin işıqlarıMənə isinişir, bacım.
Dünya, məndən kimlər keçdiAylar keçdi, günlər keçdi,Dünya, məndən kimlər keçdi?
Örtüldüm qapı kimiBu dünyanın üzünəörtüldüm qapı kimi.
AyrılıqYenə bu şəhərdə üz-üzə gəldik,Neyləyək, ayrıca şəhərimiz yox.
Bu evin kişisiƏlini bağrının başına sıxıb,Dişini dişinə sıxıb,