Мирза Алекпер Сабир
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Бредешь и плачешь, плачешь ты навзрыд, мое дитя,Слезою каждый твой сухарь омыт, мое дитя.
Vəz etdiyin inandı, sən amma inanmadın!Не веришь ни во что, но всем внушаешь веру.Неужто не устал? Пора тебе знать меру!
Analar bəzəyiGər olsa nisadə elmü irfanÖvladə edər bu yolda iman.
Cəhd eylə, sən ancaq nəzəri-xəlqdə pak ol!Лишь в мнении людей будь чист перед аллахом.Свята такая ложь.
"Həyat"ın "Gop-gop"una cavabЭтот мальчик - свет очей, радость сердца и покой,Сила тела, жизни сок, замечательный такой.
Mən belə əsrari qana bilmirəmMən belə əsrarı qana bilmirəm,Qanmaz olub da dolana bilmirəm!..
Töhmət edir qəzetçilər, – məş’əri-nası bir belə!Töhmət edir qəzetçilər, – mə’şəri-nası bir belə!..Özlərinin, inan ki, yox fəhmü zəkası bir belə!..
Şirvan ("Şe’rimi, Molla dayı, zənbilə salsan, mənə nə?!")Швырнешь ли, Насреддин, в корзину мое посланье, - не беда!Случайно ль, с умыслом забыли все о Ширване, - не беда!
AY HARAY!Ай, спасите! Рифмачи одолели. Сущий ад!.Вы подумайте: Ширвап превратить в Гянджу хотят!
Bu boyda!..Nədir olur bu cocuqlar ə’yan bu boyda, bu boyda?Hara gedir bu yazıqlar, aman, bu boyda, bu boyda?
Qəmü möhnət füzun olduYetər, canım, çəkil get, etmə çox təbxiri-hürriyyət!Bizim qazqanda hərgiz oynamaz kəfkiri-hürriyyət!
"Gülüstan"-i-Sə’didən bir hekayeyi-mənzuməyə bənzətmə ("Yeki porsid əz on şəh geştə fərzənd")Yeki porsid əz on şəh geştə fərzəndKi, ey Əbdülhəmid1 əz to xirədmənd!
VERMİRƏM A!..Дорогой Насреддин, погляди: пред тобою купец Хан-киши!До чего и квартира, и дом, и именье его хороши!
Əhvalpürsanlıq yaxud qonuşma ("– Nə xəbər var, məşədi?")Как с новостями, мешади?Особых нет пока!
Mürtəcelər, sevinin, kişvəri-İranə yenəMürtəcelər, sevinin, kişvəri-Iranə yenəTanıyıb bildiyiniz sayeyi-sultan gəlir!
Hatif deyir ki ("Bəs Şəmaxidə məktəbi-nisvan")Bəs Şəmaxidə məktəbi-nisvanAçacaqdın, buna güman çox idi...
Övrət almaq, boşlamaq, övlada ad qoymaq kimiÖvrət almaq, boşlamaq, övlada ad qoymaq kimiNəsnələrdən ücrət almaqçın Qazan mollaları
Gündə üç kağızı, beş kopyanı imza edərəkGündə üç kağızı, beş kopyanı imza edərək,Rayevski çəkiyormuş nə məratib zəhəmat?!
Komediya kəmali-ləyaqətlə oyanıldıAvrustun 3-də Salamovların evində Qarabağda axır vətdə erməni-müsəlman qirğınında yaralanmış müsəlmanların mənfəətinə müdiri-məsuk uçitel Əlicabbar Orucəliyev cənablari sair ziyalı cavanlar ilə mütəffiq N.Vəzirovun dörd pərdəli “Yağışdan çıxdıq, yağmura düşdük” komediyasın səhneyi-tamaşaya qoydular. Spektakl çıxarılacaq otaq vəsi və geniş zaldan ibarət idisə də, izdiham və qələbəlikdən insan adətən yerindən hərəkət edə bilməyirdi. Tamaşaçiların boylə cəm olduqlarında ancaq ianə etmək ən ümdə məqsədləri və saf-sadiq niyyətləri olduğu hər kəsin nasiyeyi-əhvalından müşahidə olunurdu. Ianə mətlub vəchilə olmuş idisə də, spektakl dəxi müntezəm bir surətde tərtib olunmuş vəz ilə hüzurə çıxarılıb, kəmali-ləyaqət ilə oynanıldı.Cəbrayılov cənabları (Hacı Qənbər) hansi ki, öz dövleti[ni] əla dərəcədə dərk etdiyindən hərəkati-səkənatında və ədayi-kəlimat və bəyənatında ziyadə məharət göstərib, cəmaəti qah-qah ilə güldürürdü. Cənab Məhəmmədov (Aşıq Vəli) aşıqlar tərzində gözəlcə saz çalıb, xoş avaz ilə oxumağında və məlahətli oynamağında cəmaəti valeh ediyordu. Ağalarbəy Hüseynbəyov (Əşrəf) özünü səhneyi-tamaşada asudə saxlamaqla müəssir dediyi ibrətamiz sözləri tamaşaçıları məbhut etmişdi. Mustafayev (Cəbi) öz rolunu nəhayət dərəcədə əzbərləmişdi. Danışığında, hərəkətində bir hiyləkar nökəri mücəssəm ediyordu.
Bir bölük boşboğazıq, heyvərəlik adətimizМы - орава дармоедов, наше дело - вздор болтать.И писать мы разучились, и отвыкли мы читать.
Töhmət edir qəzetçilər, - məşəri-nası bir beləTöhmət edir qəzetçilər, - məşəri-nası bir belə...Özlərinin inan ki, yox fəhmü zəkası bir belə...
Küpəgirən qarının qızlara nəsihətiСоветы бабушки своей пустыми не считай –Прими, моя душа!
Ol gün ki, sənə xaliq edər lütf bir övladВ тот день, когда аллах тебе дарует сына,Судьбу твою щадя,
Leyli-MəcnunО, богатств моих расточитель злой,Мой несчастный сын, мой мучитель злой!
Ax!..Ax!.. necə kef çəkməli əyyam idi,Onda ki, övladı-vətən xam idi!
AÇILDIQCA SƏNİN SÜBHÜN, MƏNİM DƏ HÖRMƏTİM ARTIRПриходит утро, вижу я: ко мне почтение растет,Приходит вечер, вижу я: мое значение растет.
Arzu ("Nə dərs olaydı, nə məktəb, nə elmü sən’ət olaydı!")Nə dərs olaydı, nə məktəb, nə elmü sən’ət olaydı!Nə dərsə, məktəbə, elmə, filanə hacət olaydı!
Neçin verməyir? ("Bircə bu məşrutəni şah neçin verməyir?")«Почему конституции шах не дает мусульманам?Разве ты не находишь, что всё это пахнет обманом?»
Və’z etdiyin inandı, sən amma inanmadın!Və’z etdiyin inandı, sən amma inanmadın!Ya lil’əcəb, məgər yorulub bir usanmadın?!
Dindirir əsr bizi,-dinməyirizЭпоха с нами говорит, а мы как в рот воды набрали.Грохочут пушки, гром гремит... Проснуться всё же не пора ли?