Saib Təbrizi: Təbiət və bahar
زین سعادت که ز بال و پر ما میریزداستخوانبندی اقبال هما میریزد
Qəzəl 3413صبر هرچند به دل رنگ حضر میریزدشوق از خانه برون رخت سفر میریزد
Qəzəl 3415چه خیال است به تیغش دل بیتاب رسد؟بیخبر بر سر این تشنه مگر آب رسد
Qəzəl 3419دل به مطلب اگر از راه تپیدن نرسدگو مکن سعی که هرگز به دویدن نرسد
Qəzəl 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما رامکن نومید از حسن قبول افسانه ما را
Qəzəl 3421بی تب و تاب به مخمور شرابی نرسدتا به آتش نرود کوزه به آبی نرسد
Qəzəl 3422دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسدتا بود پر ز شکر نی به نوایی نرسد
Qəzəl 3424خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شدعلم زلف درین گرد نهان خواهد شد
Qəzəl 3427جگر پاره اگر مایده خوانم شدچشم شور فلک سفله نمکدانم شد
Qəzəl 3428لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شدگشت سی پاره دل هر که پریشان تو شد
Qəzəl 3430اگر آن غمزه خونریز مصور میشدآب آیینه چو شمشیر به جوهر میشد
Qəzəl 3431پیر گردیدی و کشت املت زرد نشدبوی کافور شنیدی و دلت سرد نشد
Qəzəl 3441من و راهی که ز سر سنگ نشانش باشدبرق خنجر بلد راهروانش باشد
Qəzəl 3444گر صفای حرم کعبه ز زمزم باشدزمزم کعبه دل دیده پر نم باشد
Qəzəl 3446نقد جان را لب خاموش نگهبان باشدرخنه مملکت دل لب خندان باشد
Qəzəl 345دهن بستن ز آفتها نگهبان است دلها رالب خاموش دیوار گلستان است دلها را
Qəzəl 3453داغ هر لاله که بر سینه هامون باشدمهری از محضر رسوایی مجنون باشد
Qəzəl 3454چشم بیدار چراغ سر بالین باشدخواب در پله مرگ است چو سنگین باشد
Qəzəl 3455هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشددلش آویخته پیوسته به یک مو باشد
Qəzəl 3456نیستم گل که مرا برگ نثاری باشدتحفه سوختگان مشت شراری باشد
Qəzəl 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها رانسیم نوبهاران کرد گویا این زبانها را
Qəzəl 3461Qəlbi kövrək olanın göz yaşı da oldu rəvan,Bənzəyir bir bulağa qaynaıb axmaqda hər an.
Qəzəl 3463دل سودازدگان گوشه نشین می باشددانه سوخته در زیر زمین می باشد
Qəzəl 3465چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشدسینه چاک، مرا فیض سحر می بخشد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.