Məhəmmədhüseyn Şəhriyar: Təbiət və bahar
اگرچه رند و خراب و گدای خانه به دوشمگدائی در عشقت به سلطنت نفروشم
Qəzəl 88خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانمخمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم
Qəzəl 89به مرگ چاره نجستم که در جهان مانمبه عشق زنده شدم تا که جاودان مانم
Qəzəl 90از همه سوی جهان جلوه او میبینمجلوه اوست جهان کز همه سو میبینم
Qəzəl 92روی در کعبه این کاخ کبود آمدهایمچون کواکب به طواف و به درود آمدهایم
Qəzəl 95مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیمخوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم
Qəzəl 97ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیاماین نیست مزد رنج من و باغبانیام
Qəzəl 98از زندگانیام گله دارد جوانیامشرمندهٔ جوانی از این زندگانیام
Qəzəl 99سر برآرید حریفان که سبویی بزنیمخواب را رخت بپیچیم و به سویی بزنیم
Qəzəl 101بلبل عشقم و از آن گل خندان گویمسخن از آن گل خندان به سخندان گویم
Qəzəl 104یا رب آن یوسف گم گشته به من بازرسانتا طربخانه کنی بیت حزن بازرسان
Qəzəl 106در بهاران سری از خاک برون آوردنخنده ای کردن و از باد خزان افسردن
Qəzəl 109ای طلعت تو خنده به خورشید و ماه کنزلف تو روز روشن مردم سیاه کن
Qəzəl 113تیرهگون شد کوکبِ بختِ همایونفالِ منواژگون گشت از سپهر واژگون اقبالِ من
Qəzəl 114این همه جلوه و در پرده نهانی گل منوین همه پرده و از جلوه عیانی گل من
Qəzəl 115باز شد روزنی از گلشن شیراز به منمیکشد نرگس و نارنج سری باز به من
Qəzəl 120نوشتم این غزل نغز با سواد دو دیدهکه بلکه رام غزل گردی ای غزال رمیده
Qəzəl 121کار گل زار شود گر تو به گلزار آیینرخ یوسف شکند چون تو به بازار آیی
Qəzəl 123مایه حسن ندارم که به بازار من آییجانفروش سر راهم که خریدار من آیی
Qəzəl 126بزن که سوز دل من به ساز میگوییز ساز دل چه شنیدی که باز میگویی
Qəzəl 129الا ای نوگل رعنا که رشک شاخ شمشادینگارین نخل موزونی همایون سرو آزادی
Qəzəl 133ای صبا با تو چه گفتند که خاموش شدیچه شرابی به تو دادند که مدهوش شدی
Qəzəl 134باز امشب ای ستاره تابان نیامدیباز ای سپیده شب هجران نیامدی
Qəzəl 135آن کبوتر ز لب بام وفا شد سفریماهم از کارگه دیده نهان شد چو پری
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.