Məhəmmədhüseyn Şəhriyar: Təbiət və bahar
فریب رهزن دیو و پری تو چون نخوریکه راه آدم و حوا زده است دیو و پری
Qəzəl 137زلف او برده قرار خاطر از من یادگاریمن هم از آن زلف دارم یادگاری بیقراری
Qəzəl 139ز دریچههای چشمم نظری به ماه داریچه بلند بختی ای دل که به دوست راه داری
Qəzəl 141دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازیبه شوخی میبرند از من سیهچشمان شیرازی
Qəzəl 144رفتی و در دل هنوزم حسرت دیدار باقیحسرت عهد و وداعم با دل و دلدار باقی
Qəzəl 146ای گل به شکر آنکه در این بوستان گلیخوش دار خاطری ز خزان دیده بلبلی
Qəzəl 147خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانیولی ز بخت بد از من نه جسم ماند و نه جانی
Qəzəl 148خلوتم چراغان کن ای چراغ روحانیای ز چشمه نوشت چشم و دل چراغانی
Qəzəl 149نالدم پای که چند از پی یارم بدوانیمن بدو میرسم اما تو که دیدن نتوانی
Qəzəl 153ای غنچه خندان چرا خون در دل ما میکنیخاری به خود میبندی و ما را ز سر وا میکنی
Qəzəl 154امشب ای ماه به درد دل من تسکینیآخر ای ماه تو همدرد من مسکینی
Qəzəl 155چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینیبرو که چون من و چشمت به گوشه ها بنشینی
Qəzəl 161مژه سوزن رفویی، نخی از شکنج موییکه زنی به پارههای دلم ای پری رفویی
Qəzəl 162پیرم و گاهی دلم یاد جوانی میکندبلبل شوقم هوای نغمه خوانی میکند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.