Qəzəl 135

از باغ کفر و اسلام یک میوه چیده عاشقیعنی از این دو مذهب حق را گزیده عاشق

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 147

به یادت صبح بر گلشن گذشتمز سرو و لاله و سوسن گذشتم

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 152

بهار آمد چرا بی‌باده باشیمبه کنج غم چرا افتاده باشیم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 166

ما به این در ز پی برگ و نوا آمده‌ایمدردمندیم و به امید دوا آمده‌ایم

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 171

تا پای همت می‌رود از آرزو رم می‌کنمدست از تمنّا می‌کشم تسخیر عالم می‌کنم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 172

از دامن خود دست کشیدیم و گذشتیماز غیر تو مردانه بریدیم و گذشتیم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 177

به صد آشفتگی چون موج هر سو بی‌قرار افتمکه زین دریای توفان‌خیز شاید بر کنار افتم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 182

هر کجا مستان به آن سرو روان برخورده‌ایماز جهان گل چیده از بخت جوان برخورده‌ایم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 184

کو همّت مردانه‌ای تا از تمنا رم کنمچون کار این عالم شود تسخیر آن عالم کنم

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 189

آن شب که با خیال لبت غنچه خفته‌امصبح از نسیم زلف تو گل گل شکفته‌ام

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 194

آن شب کز آتشِ می گردد چراغ روشنپروانه می‌کشان را گوید چراغ روشن

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 197

یار دل را بی‌تکلف کرده جای خویشتن‌صورت آیینه خود شد رونمای خویشتن‌

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 204

خوشا در جستجویت از پی رنگ قبا گشتنتو را از دور غافل دیدن و بی‌دست و پا گشتن

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 207

چشمت که دل از زاهد صد ساله گرفتهخود مایل خود گشته و دنباله گرفته

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 208

بازم تو غارت خرد و هوش کرده‌ایبازم به یک نگاه تو مدهوش کرده‌ای

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 209

ای روشن از خاک درت چشم جهان‌بین‌ همهمهر تو چون شیر و شکر با جان شیرین همه

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 214

رویی‌ست که عالم از تو دیدهیا گلشن هیچ کس ندیده

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 219

ای سر سروقامتان خاک ره نیاز توعجز تمام خوش‌نما در بر کبر و ناز تو

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 222

دو عالم دو چشم است حیران توکجا فکر ما و کجا شأن تو

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 224

ای نه فلک از بحر عطای تو حبابیوی هشت بهشت از چمن لطف تو بابی

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 235

یک شیشه از می ناب با یار سیم ساقیگنجت اگر دهد رو در گوشه وثاقی

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 238

گرت هواست که در دیده‌ای جهان بنماییچنان که هستی باید که آنچنان بنمایی

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 251

گل رنگ و رو ببازد گر در چمن درآییگوش از صدف کند در چون در سخن درآیی

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 10

مجذوب شناخت کار هر بیهده نیستمستی چه شناسد آن که در میکده نیست

Məczub TəbriziRübai1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.