Təbiət və bahar
نفس گفتهست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم
Qəsidə 33دگر باره شد از تاراج بهمنتهی از سبزه و گل راغ و گلشن
Şeir 1به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحرکه هر که در صفِ باغ است صاحب هنریست
Şeir 6ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتننیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن
Şeir 12بارید ابر بر گل پژمردهای و گفتکاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم
Şeir 16بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنائی هست
Şeir 18با دوکِ خویش، پیرزنی گفت وقتِ کارکاوخ! ز پنبه ریشتنم موی شد سفید
Şeir 25بلبلی از جلوهٔ گل بیقرارگشت طربناک به فصل بهار
Şeir 26به ماه دی، گلستان گفت با برفکه ما را چند حیران میگذاری
Şeir 27شنیدستم که وقت برگریزانشد از باد خزان، برگی گریزان
Şeir 28بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتشکه بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت
Şeir 29خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
Şeir 35به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی
Şeir 38نهال تازه رسی گفت با درختی خشککه از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست
Şeir 47نهان شد از گل زردی گلی سپید که ماسپید جامه و از هر گنه مبرائیم
Şeir 51بلبلی شیفته میگفت به گلکه جمال تو چراغ چمن است
Şeir 54مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ
Şeir 55آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روزاز جور تبر، زار بنالید سپیدار
Şeir 61بلبلی گفت به کُنج قفسیکه: چنین روز، مرا باوَر نیست
Şeir 62در آبگیر، سحرگاه بط به ماهی گفتکه روز گشت و شنا کردن و جهیدن نیست
Şeir 74سخن گفت با خویش، دلوی بنخوتکه بی من، کس از چه ننوشیده آبی
Şeir 78به جغد گفت شبانگاه طوطی از سرِ خشمکه چند بایدت اینگونه زیست سرگردان
Şeir 82اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت
Şeir 84شاهدی گفت بشمعی کامشبدر و دیوار، مزین کردم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.