Təbiət və bahar
چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کنددامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند
Qəzəl 302مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کندراهی سبک بیار، که رطلم گران کند
Qəzəl 318مردم شهرم به میخوردن ملامت میکنندساقیا، می ده، بهل، کایشان قیامت میکنند
Qəzəl 321ز دور ار ترا ناتوانی ببیندتنی مرده باشد، که جانی ببیند
Qəzəl 322آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بودمیلش به دیدن گل و سوسن چرا بود؟
Qəzəl 324همیشه تا تن من برقرار خواهد بودبه کوی عشق دلم را گذار خواهد بود
Qəzəl 334روز هجران آن نگار این بودمنتهای وصال یار این بود
Qəzəl 337دل به خیالی دگر خانه جدا کرده بودورنه چنان منزلی از چه رها کرده بود؟
Qəzəl 339به سر زلف سیه دوش گره برزده بودخلق را آتش سوزنده به دل در زده بود
Qəzəl 342عشق همان به که به زاری بودعزت عشق از در خواری بود
Qəzəl 347آن فروغ دیده و آن راحت دل میرودرخت بردارید، همراهان، که محمل میرود
Qəzəl 374نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسیدگل به باغ آمد و دردش به دوایی برسید
Qəzəl 376دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسیددودم به دل برآمد و آتش به جان رسید
Qəzəl 377ای مردم کور، این چه بهارست ببینیدگلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
Qəzəl 379به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔچون خورببردی از بر من دل، بخوردی از دل من بر
Qəzəl 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Qəzəl 411اگر نوبهاری ببینیم بازکه بر سبزه زاری نشینیم باز
Qəzəl 413گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروزما بدانیم که در باغ گلی هست امروز
Qəzəl 416گلت بنده گردید و شمشاد نیزغلام تو شد سرو آزاد نیز
Qəzəl 417در وفا داری نکردی آنچه میگفتی تو نیزتا به نوک ناوک هجران دلم سفتی تو نیز
Qəzəl 420به رخ شمع شبستانم تویی بسبه قامت سرو بستانم تویی بس
Qəzəl 421ای صبا، یار مرا از من بییار بپرسزارم، او را ز من شیفتهٔ زار بپرس
Qəzəl 422ای صبا، از من آشفته فلان را میپرسمینشان جان و دل و آن دل و جان را میپرس
Qəzəl 423عشرت بهار کن، که شود روزگار خوشمیدر بهار خور، که بود بی غبار و غش
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.