Təbiət və bahar
دلی، که میل به دیدار دوستان داردفراغتی ز گل و باغ و بوستان دارد
Qəzəl 181وجود حقیقت نشانی نداردرموز طریقت بیانی ندارد
Qəzəl 182بمیرم چشم مستت را که جانم زنده میدارددلم را با خیال خود به جان با زنده میدارد
Qəzəl 183نیشکر آن روز دل ز بند بر آردکو چو لبت پستهای به قند بر آرد
Qəzəl 186طراوت رخت آب سمن تمام ببردرخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد
Qəzəl 198دلم جز تو آهنگ یاری نکردبه غیر از تو میل کناری نکرد
Qəzəl 220جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟وین شب تنهای تاریکی به پایان کی رسد؟
Qəzəl 226دلی که با سر زلف تو آشنا باشدگمان مبر که ز خاک درت جدا باشد
Qəzəl 229بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشدچراغ مجلس ما پرتو روی تو بس باشد
Qəzəl 231بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد
Qəzəl 239چون قد تو در چمن نباشدچون روی تو یاسمن نباشد
Qəzəl 240رنگینتر از رخ تو گل در چمن نباشدچون عارض تو ماهی در انجمن نباشد
Qəzəl 250ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شدکه صحرا سبز و گلها سرخ و دلها شاد خواهد شد
Qəzəl 254خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شدکامشب مرا تعلق او در ضمیر شد
Qəzəl 260جهان از باد نوروزی جوان شدزمین در سایهٔ سنبل نهان شد
Qəzəl 267گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟ور به وصلش شادمان گردید غمخواری چه شد؟
Qəzəl 270عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکدز خاک لاله برآید، ز لاله جان بچکد
Qəzəl 272بید بشکفت و گل به بار آمدلاله بر طرف جویبار آمد
Qəzəl 276هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند
Qəzəl 279رخ تو به جز جور و خواری ندانددل من به جز بردباری نداند
Qəzəl 280کیست کز آن بت بمن خبر برساند؟گر نبود نامهای، زبر برساند
Qəzəl 287اول فطرت که نقش صورت چین بستهاندمهر رویت در میان جان شیرین بستهاند
Qəzəl 288فرش زمردین به زمین در کشیدهاندو آنگه برو، ز گل، علم زر کشیدهاند
Qəzəl 290باز شادروان گل بر روی خار انداختندزلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.