Təbiət və bahar
پستهٔ آن ماه مروارید گوشچون بخندد بشکند بازار نوش
Qəzəl 439دو هفتهٔ دگر از بوی باد مشک فروششود چو باغ بهشت این زمین دیبا پوش
Qəzəl 447دلم خرقهای دارد از پیر عشقکه گردن نپیچد ز زنجیر عشق
Qəzəl 462خیز، که درمیرسد موکب سلطان گلچارهٔ بزمی بساز، تا بنهی خوان گل
Qəzəl 491دگر رخت ازین خانه بر در نهادمدگر خاک آن کوچه بر سر نهادم
Qəzəl 494غافل چرایی؟ جانا، ز دردمرحمت کن آخر بر روی زردم
Qəzəl 504آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودمشد خار دلم، گر چه گل انگاشته بودم
Qəzəl 513تا میسر گشت در گرمابه وصل آن نگارمدر دل و چشم آتش و آب دوصد گرمابه دارم
Qəzəl 514درون خود نپسندم که از تو باز آرمبدین قدر که: تو بیرون کنی به آزارم
Qəzəl 530بیار آن، باده، تا دل را به نور او بر افروزمکه بوی دوست میآرد نسیم باد نوروزم
Qəzəl 538یارب، تو حاضری که ز دستش چه میکشم؟وز عشوههای نرگس مستش چه میکشم؟
Qəzəl 542به تازه باد جدایی گلی ببرد ز باغمکه همچو بلبل مسکین از آن به درد و به داغم
Qəzəl 555تو گلشن حسنی و ما چون خار و خاشاک، ای صنماز ما چرا رنجیدهای؟ حاشاک، حاشاک! ای صنم
Qəzəl 565درمان درد دوری آن یار میکنموقتی که میل سبزه و گلزار میکنم
Qəzəl 593از عشق دوری چون کنم؟ کین عشق مستوری شکنبا شیر شد در حلق دل، با جان برون آید ز تن
Qəzəl 594باغ بسان مصر شد از رخ یوسف سمنگشت روان ز هر طرف آب چو نیل در چمن
Qəzəl 595تخت شاهی دارد آن ترک ختنکی کند رغبت به درویشی چو من؟
Qəzəl 596چو آتشست به گرمی هوای تابستانبده دو کاسه ازان آب لعل، یا بستان
Qəzəl 599دلا،خوش کرده ای منزل به کوی وصل دلداراندگر با یادم آوردی قدیمی صحبت یاران
Qəzəl 600دلها بربودند و برفتند سوارانما پای به گل در شده زین اشک چو باران
Qəzəl 604ای کس ما، چون شدی باز مطیع کسان؟بیخبریم از لبت، هم خبری میرسان
Qəzəl 619شیرینتر از دلدار من دلدار نتوان یافتنمسکینتر از من عاشقی غمخوار نتوان یافتن
Qəzəl 628باغ جهان روی تست، رای گلستان مکنطیرهٔ سنبل مخواه، طره پریشان مکن
Qəzəl 652منم آنکه گلشن عشق را چمنم، ببینگذری کن و گل و سوسن و سمنم ببین
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.