Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بشنو از من سخنی کز غمت آزاد کندبه یقین شاد شود هر که دلی شاد کند
Dad çəkməkdənƏ.Müznib əfəndiyə nəzirə*Tükəndi ömrümüz millət yolunda dad çəkməkdən,
Qəzəl 111غرض ز دیدن شام و دیار مصر و حجازاگر حضور عزیزان بود زهی اعزاز
Xosrov və Şirin, fəsil 47Şirinin əlinə çatanda şahlıqÖlkədən hər yana yayıldı işıq.
Ləali-mənzumə, fəsil 15چون گرفتند ره کوی شهادت در پیشزمرۀ خیل اسیران به هزاران تشویش
Hər nə versən, verHər nə versən, ver, məbada vermə bir dirhəm zəkat,Qoy acından ölsə ölsün binəva kəndli və tat.
Sən tələsmədinSəməd Vurğuna*Qoy nəğmə deməyə bülbül tələssin,
Təbriz gözəlinəÇox da fikir vermə danışıqlara,Bilirəm, ürəyin mənə bağlıdır...
HeyrətBir sözün ovsununadüşdü başqa söz deyən.
VurulsunGözlərində yüz cəhənnəm odu var,Dodağında yüz cənnətin dadı var,
TəklikPayız göylərinin boz aynasındaUçdu axırıncı durna qatarı.
Hüsnün çəməni-xubdən, ey sərvü sənubər!Hüsnün çəməni-xubdən, ey sərvü sənubər!Ta aldadı beydəq,
İmkanına bir qozEy çərxi-fələk, bir belə dövranına bir qoz,Şeytan oturan çərxi dəyirmanına bir qoz.
DünyaSinni qoca bir səmada zibadı,Gəşd eylər bəşərlə yanaşa dünya.
Səadətnamə, 82حرف و صوتی کز اصطکاک هواستچون توان گفت کان کلام خداست
Nədi adıŞəriətlə təriqəti seçənlər,Təriqətlə həqiqətin nədi adı?
İndiHaqq yanında budur sözüm əzəli,Əs ey gözüm, badı murad, əs indi.
YadlıqNə zaman başlandı ögeylik axı,Özgənin arxına axanlar ilə.
Fəhləviyyat 12نه گیتی بد هنوز نه کوشن و دشتکما چهنام داری کومه می کشت
Sən içgəc badeyi-gülgun mana candan xəbər qalmazSən içgəc badeyi-gülgun mana candan xəbər qalmaz,Xumari gözlərün baxgəc həyatımdan əsər qalmaz.
Üç lövhəISıtmalı təbiət inlərdi yorğun,
SoruşOd nə çəkdi,küldən soruş!
Şeir 30بزرگی داد یک درهم گدا راکه هنگام دعا یاد آر ما را
Fikrət!Ey inqilab şairi, tari-rübabının,Tə'siri olmadı nəğəmi-inqilabının –
BalalarımaAydın olsun gözləriniz,Gəldi bahar gülə-gülə!
Üzmə məniYaş ötür, gözəl qız, həyat şirindir,Məhəbbət ondan da qat-qat şirindir.
Pərakəndə şeir 5باغ خندان ز گل خندان استخنده آئین خرمندان است
Xan nənəXan nənə, hayanda qaldınBelə başına dolanım
KilidSən məni hamıya qısqandın, yetər.Nədir bu şübhələr, bu üzüntülər?
VəfaAy qız, çiçəyisən bizim dağların,Hüsnünün şöhrəti tutmuş hər yanı.