Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gözlərini yumubGizlənmə özündən.
Ey nihali-qamətin sərvi-xuramanım mənimEy nihali-qamətin sərvi-xuramanım mənim,Vey cəmalın gülşəni firdovsi-rizvanım mənim,
Səadətnamə, 53قدرت او چو ذات او کاملهمۀ ممکنات را شامل
Kişi yox?!Kişi var ki, kişidir, amma kişiynən işi yox,Kişi var, nakişidir, amma deyir ki, kişi yox.
DüşmüşəmƏziz mehribanım, gözümün nuruBeyqəfildən bir balaya düşmüşəm.
Qəzəl 46نهان پیر تو خویش آفتاب رختاز آنکه مانع ادراک اوست تاب رخت
MaladesMərhəba, namxuda,Afərin, əhsən, malades!
YaylağımGülür üzün, əcəb xoş növrağın var,Könlümə iftixar, can, a yaylağım.
Düzüb tərsa, o xalın həlqeyi-zülfi-çəlipayəDüzüb tərsa, o xalın həlqeyi-zülfi-çəlipayə,Gətirdin aşiqi-dilxəstəni fəryadü qovğayə.
KöçmərəmMən bu yurdun boz sərçəsi olmuşam,Lap cənnətdən vədə gələ, köçmərəm!
Mütaliəyə dairKəndində yar et, əfəndim, dəftəri-canpərvəri,Ruhbəxşi-mürdəgandır elmü hikmət dəftəri,
Şeir 53بر سر راهی، گدائی تیرهروزنالهها میکرد با صد آه و سوز
BakımNeçə şeir yazılıb anaların adına!Anadan kim doyub, kim?
Elin bayrağıSən çıx bu minbərdən doğrunu söylə,Yalvarma kimsəyə Tanrıdan başqa!
Qitə 7رسمَست هرکه داغ ِ جوان دید، دوستانرأفت برند حالت ِ آن داغ دیده را
PəltəkÖzü vəznsiz adam,Yazısı hecalıdır.
Ağıl - gözYerin layları kimi,Göyün qatları kimi
Qəzəl 50شب است و چشم من و شمع اشکبارانندمگر به ماتم پروانه سوگوارانند
İsmətİsmət – qız üzünün zövqü, bəzəyi,Gəlinin müqəddəs çarpan ürəyi,
Munca cövr etdin mənə, namehribanlıqdan nə sud?Munca cövr etdin mənə, namehribanlıqdan nə sud?Öldürəndən sonra, ey can, mehribanlıqdan nə sud?
ZiyançıKimdir o, ziyançı mühəndis?Çökmə diz
DönübdüHicran gecələri qayğı çəkməkdən,Əlif qəddim əyri yaya dönübdü.
Evə qayıdırıqÇatsaq da rütbəyə, ali savada,Adi fəhlə kimi işləsək də biz,
Təki arada qan olmasınSel kükrəsə çaylar daşar,Fəlakət həddini aşar,
Bircə yerSilindi gözlərimin aynasından surətin,Çəkildi xəyalımın səmasından həsrətin,
Özümə yamanlıq edən adamam…Bu dövrün adamı deyiləm ki, mən,Çox köhnə adamam, qədim adamam…
BaxNələr gəldi keçdi fani dünyadan,Dolanan gərdişi-gəcmədara bax.
BakıBakı, doğma vətənimsən,Qızılgüllü çəmənimsən.
Bəradərim Ə.M.Sərkərov cənablarına!İthaf“Sevdim səni”, hətta dedin “oldum sənə aşiq”,
Hürriyyət və təsəttüri-nisvanAy Baba, bir bax gör mənim başıma nə zorba iş gəlmişdir. Neçə ilbundanqabaq filan əfəndi filan əfəndi ilə ağız-ağıza verib “hürriyyətinisvan”,– deyə