Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Uşaqlıqdan eşitmişdim adını mən:Vəhşilərlə, qurd-quşlarla ömr eləyən
Sən yaşaSəni daş eylədiləro daşa qurban olum.
Qara Qarayevin əziz xatirəsinəBu susanbir musiqinin son nidasıdı.
Səadətnamə, 119بر رهی میگذشت شیخ مهینسعد دین حمویه با تمکین
Gözüm ağlar cəmalın həsrətindənGözüm ağlar cəmalın həsrətindən,Yanar bağrım visalın həsrətindən.
Badımcan olduğundandırÜzün daim gülür, bu xoş güzəran olduğundandır,Cibində paçkələrnən yəni şirvan olduğundandır.
QıfılbəndBizdən salam olsun arif olana,Haqdan kimə üç şey yetişdi barat?
MənimSuludin, firudin* dilim əzbəri,Oxusam, xoş gələr avazım mənim.
Qəzəl 172تو نگارا به لطافت همگی جان و دلیگرچه ساکن شده در مملکت آب و گلی
Qadan alımAsta yeri, izin ilə gəzən var,Ayaq saxla, dərdim bil, qadan alım.
Ana yurdumÇöllərindir şən,Hər yerin gülşən.
Gündüzüm gözləyirO körpə əlləri mənim gör nəyim, –İstidə yelpiyim, qışda köynəyim...
Bir zöhreyi-həyatın üfulüAldım xəbəri-mövtünü, ey cövhəri-yekta,Əş'arımı, əşkabım ilə eylədim inşa!
Şeir 99به بامِ قلعهای، بازِ شکارینمود از ماکیانی خواستگاری
İsrarAncaq deyirsən ki, indi deyim mən,sevmədiklərimdən,
YenilərəMən bir aşiqəm ki, bu çaldığım sazDumanlı dağlara səs salacaqdır.
Pərakəndə beyt 12بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویشخود را خلاص کردم از پاسبانی خویش
“1906-1956”Səməd Vurğuna*İnsan dünyaya gəlir,
Səbr elədikAçan gündən gözümüzüÜmidlərin laylasında
Qəzəl 109ای طلعت تو خنده به خورشید و ماه کنزلف تو روز روشن مردم سیاه کن
Zəhləm getdi... çiçəklərdən(Zarafatyana)*Gözəllikdən dərs deyənim,
Ta səri-kuyində bu könlüm müqim olmuş dururTa səri-kuyində bu könlüm müqim olmuş durur,Dil məqami baği-cənnati-nəim olmuş durur.
Çoban (Əfsanə)Ey öz tarixinin memarı insan!Çox zaman göylərə baxdın hərasan.
Ya Murtuza ƏliBu gün bir nurani kimsənə gördüm,Görcəyin çağırdım: "Ya Murtuza Əli!"
Nəvəmin kötəkləriCan balam, bu işin nə gözəl işdir,Çıx sinəm üstünə, məni ayaqla.
Yedəkdə gələn qayıqMingəçevir dəryaçasında bizi gəzdirən gəminin yedəyində bir qayıq gəlirdi.*Suları sənmi yarırsan
Göy mənə həsrət çəkirGöy mənə həsrət çəkir,Torpaq buraxmır ancaq,
Əvvəl-əvvəl dünya bütöv bir ev imiş…Dünya əvvəl sonsuz nəhəng bir ev imiş,Zaman-zaman neçə yerə parçalanıb…
Mən səndən deyimSəhər gözlərini təzəcə açmış,Budaqlar danışır hey həzin-həzin.
Elə əvvəlki kimiyəmMənelə əvvəlkitək