Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نفسم جنب غرامت است ای دلجویکو تیغ که غسلها توان کرد بدوی
Qəzəl 317گر نقش روی خوب تو بر منظری کننداو را چو قبله کعبهٔ هر کشوری کنند
Gel imdi ışkı gözet kalma nâm u renge begümGel imdi ışkı gözet kalma nâm u renge begümGönül şîşesine bah katlana mı senge begüm
Qəsidə 20روی در برج شرف آورد دیگر آفتابکرد ازین تحویل عالم را مسخر آفتاب
Rübai 317خاک ار ز رخت نور برد گهگاهیمنزل به فلک برآورد چون ماهی
Qəzəl 319آنرا که جام صافی صهباش میدهندمیدان که: در حریم حرم جاش میدهند
Kimse yüzi kaşı tek yüz yaza mıKimse yüzi kaşı tek yüz yaza mıGamzesi hergiz yüreği yaza mı
Qəsidə 22منت خدای را که سلیمان روزگارآمد به تخت سلطنت از سیر و از شکار
Rübai 319خاقانی اگر پند حکیمان خواندیپس نام زنان را به زبان چون راندی
Qəzəl 321ز دور ار ترا ناتوانی ببیندتنی مرده باشد، که جانی ببیند
Gönül kıldı yine şol yâra mi'râcGönül kıldı yine şol yâra mi'râcKi kimse bulımadı ana minhâc
Qəsidə 25دگربار از جلوس شاه دوراندو چندان شد نشاط اهل ایران
Rübai 331از گردون برنتابم این بیآبیخون شد دل و اشک آتشی سیمابی
Qəzəl 336من از آنِ که شَوَم کو نه ازان تو بُوَد؟یا چه گویم که نه در لوح و بیان تو بود؟
Vasfı cemâlünün degül eyle ki dildedürVasfı cemâlünün degül eyle ki dildedürBen şerh niçe kılam anı ki dildedür
Qəzəl 31نیست ممکن رامکردن چشمِ جادوی تراسایه میبوسد زمین از دور، آهوی ترا
Rübai 333خاقانی اگر شیوهٔ عشق آغازییارانت خسند با خسان چون سازی
Qəzəl 338هر که با عارض زیبای تو خو کرده بودگر دمی با تو برآرد نه نکو کرده بود
Gel ki kılalum bu gice tolu kadehi nûşGel ki kılalum bu gice tolu kadehi nûşHergiz komayalum tabakı ortada ser-pûş
Pərakəndə şeir 33غافل مشو ز رتبه شوق بلند مااز ساق عرش (حلقه) رباید کمند ما
Rübai 345ای زلف بتم عقرب مه جولانیجادو صفتی گرچه به ثعبان مانی
Qəzəl 380وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسرشیشه بیار و قدح، پسته بریز و شکر
Tâ ki kıldun cân-güdâzî iy sanemTâ ki kıldun cân-güdâzî iy sanemKomadun gönülde râzı iy sanem
Pərakəndə şeir 35تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟پیش از فتیله چند بسوزد چراغ ما؟
Rübai 346راهی که در او خنگ فلک لنگ شدیاز وسعت او دل جهان تنگ شدی
Qəzəl 401شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیرخسروان را جای تشویشست ازان اقلیم گیر
Gönülüm yâr yolma yanasıdurGönülüm yâr yolma yanasıdurŞîvesi tek anun behânesidür
Qəsidə 35کیمیای خوشدلی خاک دیار اشرف استصیقل دلها هوای بی غبار اشرف است
Rübai 347خاقانی اگر سرزدهٔ یار آییدر سرزدگی مگر کُلهدار آیی
Qəzəl 421ای صبا، یار مرا از من بییار بپرسزارم، او را ز من شیفتهٔ زار بپرس