Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
همه کارم ز دور آسمانیچو دور آسمان شد زیر و بالا
Qəzəl 512به دکان میفروشان گروست هر چه دارمهمه خنبها تهی گشت و هنوز در خمارم
Yine zülfi kemendine dil ile cân esîr olmışYine zülfi kemendine dil ile cân esîr olmışHayâli gönlüm ilinde yine bu dem emîr olmış
Qəzəl 104هر تُنُکظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک راجامی از فولاد باید آبِ آتشناک را
Qitə 4من که خاقانیم به منت شاهپشت خم کردهام ز بار عطا
Qəzəl 520من از پیوستگان دل غریبی در سفر دارمکه بیاو آتش اندر جان و ناوک در جگر دارم
Sâkîya tolu ayah ref-i hicâb ider bu demSâkîya tolu ayah ref-i hicâb ider bu demTolu vir çün ne kılur ise savâb ider bu dem
Pərakəndə şeir 115مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست
Qitə 5خاقانیا به جاه مشو غره غمروارگر خود به جاه بهمن و جمشیدی از قضا
Qəzəl 531گر مرغ این هوایی، بال و پرت بسوزمور حال دل نمایی، دل در برت بسوزم
Lebün gibi meyi yohsa safâsı yoh câmunLebün gibi meyi yohsa safâsı yoh câmunEğerçi derd ise oldur devâsı eyyâmun
Qəzəl 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مراآهوان از چشم نگذارند صیاد مرا
Qitə 18چون شاه بازگشت ز ابخاز روز عیدفرمود چاشتگه گذری بر کلیسیا
Qəzəl 555تو گلشن حسنی و ما چون خار و خاشاک، ای صنماز ما چرا رنجیدهای؟ حاشاک، حاشاک! ای صنم
Niçe bir zülfün ile bu dili serbâz idesinNiçe bir zülfün ile bu dili serbâz idesinLa'lün ile gerek uzun işümi az idesin
Pərakəndə şeir 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Qitə 19ای در آبدار توانی ز پیچ و خمدر آب شد ز شرمم صد راه زیر آب
Qəzəl 575گر ز من جان طلبد دوست، روانی بدهمپیش جانان نبود حیف که جانی بدهم
Sâhib-kırâna câdû gözün olalı karînSâhib-kırâna câdû gözün olalı karînÇekmiş kemânını gönüle eylemiş kemîn
Qəzəl 123خواب وقتِ فیض در محراب میگیرد مراچون سگان در صبح دامِ خواب میگیرد مرا
Qitə 25زندگانی چو مال میراث استکه نبینی بقاش جز به زکات
Qəzəl 576تا کی به در تو سوکوار آیم؟در کوی تو مستمند و زار آیم؟
Varlığum dahi yine dilberümün sâyesidürVarlığum dahi yine dilberümün sâyesidürÖleyüm anun içün k'anı bana sayasıdur
Pərakəndə şeir 124سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
Qitə 34خواجه اسعد چو می خورد پیوستطرفه شکلی شود چو گردد مست
Qəzəl 578تا بر آن عارض زیبا نظر انداختهایمخانهٔ عقل به یک بار برانداختهایم
Dil niçesi söylesün dilde ne dil var dururDil niçesi söylesün dilde ne dil var dururHâli gerek anlaya kimde ki dil var durur
Qəzəl 126چشمِ او چندان که مستِ خواب میسازد مراتابِ آن موی میان بیتاب میسازد مرا
Qitə 42ای عماد الدین ای صدر زمانهر زمان صدری تو را خاک در است
Qəzəl 600دلها بربودند و برفتند سوارانما پای به گل در شده زین اشک چو باران