Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خاقانی ار زبان ز سخن بست حق اوستچند از زبان نیافته سودی زیان کشد
Qəzəl 626دوستی با دشمنان ما مکنسود ایشان و زیان ما مکن
Arz itme bana dünyâ metâ'ını yoh tanumArz itme bana dünyâ metâ'ını yoh tanumUrdum saçun ile ışk semâ'ını yoh tanum
Qəzəl 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Qitə 137پیشوای علما جامهٔ مننز پی بیشی و پیشی پوشد
Qəzəl 641نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟چه کردم که گشتهای جهان از جهان من
Gamzen nişe bu âşıka bir tîri esirgerGamzen nişe bu âşıka bir tîri esirgerZülfün neyiçün delüye zencîri esirger
Pərakəndə şeir 145سرو را از جلوه مستانه از جا میبردخنده او تلخکامی را ز صهبا میبرد
Qitə 139چه شد که بادیه بربود رنگ خاقانیکه صبح فام شد از راه و شامگون آمد
Qəzəl 647دوست با کاروان کن فیکونآمد از شهر لامکان بیرون
Hak çün irürür dilberi kemâle gerekdürHak çün irürür dilberi kemâle gerekdürBir bâd-ı hevâ gönüli kim ala gerekdür
Qəzəl 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا
Qitə 140خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شدهزار آه زهرک آن خبر شنود برآمد
Qəzəl 652منم آنکه گلشن عشق را چمنم، ببینگذری کن و گل و سوسن و سمنم ببین
Işkun vilâyetine niçe ki sefer düşerIşkun vilâyetine niçe ki sefer düşerDîvâne başuma heves-i terk-i ser düşer
Pərakəndə şeir 150خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت
Qitə 147منصب تدریس خون گوید از آنکفر عز الدین بوعمران نماند
Qəzəl 655دل فراق روی جانان بر نتابد بیش ازینسینه داغ هجر آنان بر نتابد بیش ازین
Sen pâydâr ol ki bu âlem gelür giderSen pâydâr ol ki bu âlem gelür giderIşkun ırılmasun ki bu âdem gelür gider
Qəzəl 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مراکشتی از باد مخالف گشت بی لنگر مرا
Qitə 149خاقانیا عروس صفا را به دست فقرهر هفت کن که هفت تنان در رسیدهاند
Qəzəl 660گر سوی من چنین نگرد چشم مست توسر در جهان نهم به غریبی ز دست تو
Şehâ bilüne bağlandum ki kıldan dahi nârindürŞehâ bilüne bağlandum ki kıldan dahi nârindürLebün katında şekkerden sözüm gâyetde
Qəzəl 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
Qitə 150اندرین هفت هشت نه صدیقمصطفی را به خواب دیدستند
Qəzəl 665تو سروی ، بر نشاید چیدن از توتو ماهی، مهر نتوان دیدن از تو
Lebün hayâta irişdürmedük cemâd komazLebün hayâta irişdürmedük cemâd komazCihân ile bilişür ortalıhda yâd komaz
Qəzəl 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرانیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا
Qitə 151شهر زوری گدا بود خاصهکش به بغداد پرورش کردند
Qəzəl 666گر صبر و زر بودی مرا، کارم چو زر میشد ز توبی صبرم، ارنه کار من نوعی دگر میشد ز تو