Fikrət Sadıq
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
IƏvvəl dünyaya daş gəlib,
Mağara – balıq – insanITürkan.
Qarlı şeirlərIQar yağır çiçək-çiçək,
Qızıl dağlar ölkəsiMin ildən sonra*Dağlıq Altay ulu köçərilərin, cəsur ovçuların, hunların yurd yeridir. Qədim altaylı alaçıqda yaşayıb. Altay – başdan-başa ev olub ona. Gəzəri olub, köçəri olub. Çox görüb, çox götürüb. Yazılarını Biçiktu (Bitigtau) qayasına, Orxan daşlarına yazıb. Dağlarını, çaylarını, ocaqlarını və ən adi qaratikanını belə nağıla bələyib, əfsanələşdirib. Onlarca dastan hələ dildə-ağızda gəzir, qələmə alınmayıb. Kəndlərində canlı Homerlər yaşayır. Burda aşığa «Qayçı» deyirlər («qayçı» bəlkə «hayçı» deməkdir). Qayçı elin, Ana yurdun dar günündə, şad günündə hay-harayçısıdır. Onun yaddaşı – insan yaddaşının sonsuzluğuna sübutdur. İnsan yaddaşına bütöv bir kəhkəşan sığışarmış demə. Yoxsa qayçı bu boyda «Maday-Qara»nı bir nəfəsə oxumazdı («Manas»ı demirəm hələ).
I. O çovğun bəlkə də çovğun deyildiTəbiətin üzü gör necə küldü,O qopan qiyamət sənin üçünmüş.
II. Qəlbində o qədər işıq var idiBaşının üstündə yastı bir təpə,Dönüb qu tükünə balışın oldu.
Ayaması Düznəqulu olan bir qocanın «Min bir gecəsi»IBu əhvalat çoxdan olub,
Düznəqulunun səhrada azmasıI«Qoca baxdı əsasına,
DaşlarYerin altında qalan,Qaya olan,
Həyat eşqiYaşıl yarpaqdaNoxud boyda sarı ləkə var,
VələsMeşədə durmaqdan yoruldu vələs,Bir ayaq üstündə çox durmaq olmaz.
Təyyarəyə toxunmazmı görənQüllələrin üstündəqadağan rəngi yanır al qırmızı:
«Xanım böcəyi» şeirindən…Uç, nənəm uç!Gözlərin bir qətrədi,
ƏgərDən-dən taxıl qaçıranSərçələri qırdılar.
Taleyin acığınaTale ki, var o sənsən,Çatdır işini sona.
Atillanı qınamayın(Rəvayət)*Atlılar yorğun idi,
QorxuramBöyük Sabirin «Qorxuram»şeirini bir də oxudum
Dünya öz işindədir(Ümidimin yolayrıcında)*Dünyaya iki dəfə gəlib Orxanım –
MonoloqGünəşin bir zərrəsiyəm,İşıqdan gəlmişəm, gəlirəm, gələcəyəm.
Qoy başını çiynimə, gülümQoy başını çiynimə, gülüm,Qoy uzansın bu qatarın yolu.
Soyuq mehrŞamaxının qışı – uzun, sərt, soyuq,Soyuq – burdan bitişibdi adına.
Min bir butaİçərişəhərdə xalça muzeyimiz varI
Payız düşüncələri(Lirik miniatürlər poeması)*Dünya, bir də yoxla məni,
Əhəd MuxtaraBizdən əvvəlkilər yazıb payızdan,Yazacaqlar bizdən sonrakılar da.
Daş balkonBu hekayəni Aysel quraşdırdı, mən yazdım. Bu hekayəni Aysel danışdı öz uşaq diliylə, mən dilmanc oldum. Deyərlər ki, lalın dilini ata-anası bilər.Bir dəfə uzağa getmişdim. Aysel bərk darıxıbmış məndən ötrü. Anasından, qardaşlarından, gelib-gedəndən hey məni soruşarmış…
Kinomexanikin bacısı(İlk məhəbbət haqqında daha bir hekayə)*Bu hekayəni itirmişdim. Əlyazması belə tapılmadı. Bu günlərdə köhnə kağızlarımın arasından çıxdı. Mənə dünyanı bağışladılar, elə bil. İstəyirəm bir də işıq üzü görsün bu hekayəm.
Bir daha söz haqqında sözİndi hamı öz hayında,Şişdə kabab köz hayında.
Guzarandan küsəndəO uzaqdan işıldayanGümüş deyil, dəmir imiş.
DeyiləmNoolsun tez yeriyirəm,Amma idmançı deyiləm.
Rubainin tərifiGedib gəzib Dubayı,Gəlib yazıb rübai.