Fikrət Sadıq
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Əvvəl bu söz «qoyun» idi,«Q» düşdü, «oyun» qaldı,
KimindirYol boyunca düzülən buUca imarətlər kimindir?
Qardaşlarİki qardaş,İki uşaq,
BambaşqaBu adda iki şerim var,Bu bambaşqa, bambaşqadı.
Keçəcəyin yolYolu keçəndə gəl, yel təki əsmə,Yolda daş da olur, kəsək də olur.
VarTanrı adından iş görən,Göyün çərxi-fələyi var.
İnsanAzad gəlir dünyaya,Azad cənabdı insan.
Tale, sən mənimlə beşdaş oynamaTale, yerində dinc otur,Mənimlə beşdaş oynama!
ŞahdağBu dağlar şahının öz aləmi var,Onun sevinci var, onun qəmi var.
Xocalı xəcilləriŞirvannəşr – 2006*Ələkbər Salahzadə. «Xocalı xəcilləri».*
Himn oxunandaOn adamın, yüz adamınAyaq üstə, farağat durub,
Mənim bayrağım(dərslik üçün)*Ucalan bayrağımda
Səslilər və səssizlərAğlayanda, güləndə,Doğma kəndə gələndə,
Bu zəmi hər ikimizinBu quyu – su quyusudu,Suyu – sənin, quyu – mənim.
Göz, göz yaşıyla birgəGöz görürsə…Gözün işi görməkdir,
2. İki qorxaqƏhməd dovşana baxır,Dovşan Əhmədə baxır.
3. Çanaqlı bağa ilə qurbağaBir çanaqlıÇağa bağa,
Bəs bu nədir– Bəs, bu nədir?– Bu quşdur.
Girir arayaBir az çox sevinəndə,Zülüm girir araya.
Anti-reklam və yaxud güzaranımızIBakının hər yerində –
Qəzəlin tərifiQəzəl – Şərqin incisi!Qərb inciyir, incisin!
I. SəmaGöy – ərəbcə səma,Əslində «Bəsmum-ma»,
«Qarşı» sözünə qarşı(Replika)*Onun qəlbində Vətənə qarşı məhəbbət vardı. Bu cür deyilməz. Bu cümlə sadəcə «qarşı»sız deyilməliydi.
Bu yer məşğuldur(Replika)*Çox işlənən bir sual-cavabdı bu!
Müşviq, yoxsa müşfiq, əhməddə, yoxsa əhməd də və yoxsa ilə iki toponimMüşviq yoxsa Müşfiq?Sevimli şairimiz Mikayıl Müşfiqi kim tanımır ki? Di, gəl, bu başı bəlalı şairin adını aparıcılar, qəzetçilər, hətta müəllimlər də düz demir.
İki toponimBaba Zənan, yoxsa Baba Sənan? Salyan rayonunun yaxınlığında Baba Zənan adlı bir dağ var. Bu adı tərcümə eləyəndə Baba Zənan təxminən «Qadın Baba» dağı olur. Baba qadın olmaz ki? Bəs, bu nə deməkdir? Bir bunun mənasını açmaq istəyən yoxdur, bəyəm? Baba Zənan yer adı bu vaxta qədər nəşr olunan bütün xəritələrdə bu şəkildə yazılıb. Bütün Azərbaycan və rus coğrafiya dərsliklərində də eynən bu cür öyrədilir.Yalnız M.B.Baharlının kitabında həmin bu dağ Baba Sənan adlandırılmışdır. O yazır ki, «Salyanlı qocalarla söhbət etdik, onlar dedilər ki, bəli, orda (bir) pir vardı. Baba Sənan piri. Elə ona görə də bizlər o dağa Baba Sənan deyirik. O adı xəritəyə salan şəxs dili bilmədiyindən Sənanın yerinə Zənan yazmışdır və bu təhriflə ədəbiyyata daxil olmuşdur». («Azərbaycanın bəzi coğrafi adları» kitabı. Maarif nəşriyyatı, 1972, səh. 57). Bu kitabı yazanlar 1954-cü ildən bu suala cavab axtarırlar. O vaxtdan 55 il keçir. 55 ildir ki, alimlər nigaran qalıblar. Halbuki, cavab o sözün özündədir. Amma bu təhrifi nə bu adı xəritəyə salan şəxsin, nə də Salyan qocalarının adlarına çıxmayın. Onların zərrə qədər də suçları yoxdur.
Üç qat qala divarıNəcib Fazil QısakürəkTürk dünyasının bu görkəmli şairinin adını ilk dəfə mən 60-cı illərdə «Sovremennaya tureçskaya poeziya» kitabında gördüm. Şeirlər hətta rus dilində də öz türklüyünü, sadəliyini, hecalığını və məxsusiliyini qoruyub saxlamışdı.
İstanbulda bir uşaqŞair Arif Abdullazadənin xatirəsinə*Arif! Sən dünyadan köçəndən az sonra «Beynəlxalq Rəsul Rza mükafatı laureatının şeir antologiyası»nı gördüm. Aldım, baxdım. Burdakıların hamısı mənə doğma adamlardı. Birdən sənin bir şeirinə rast gəldim. Bu şeiri mən əvvəllər görməmişdim. «İstanbulda bir uşaq» adın altında mötərizədə «lövhə» yazılmışdı. Lövhə cansız şəkildir. Burada həyat aşıb-daşır. Odur ki, bu şeirin adının altında mötərizəsiz-zadsız «həyat» yazılmalıydı. Bugünkü dünya üçün çox aktual olan bu şeir bütöv bir dastana dəyər.
Mahirə Abdullanın qatmaqarışıq nizamıBu yazı – bu kitabı görən kimi fikrimə gələn ilk təəssüratdır! İlk təəssürat – ilk məhəbbət kimi, bir az kor, bir az mübaliğəli olur. Amma çox təbii, ilkin və saf!İndi keçirəm yazını oxumağa. Yaşımı nəzərə alın. Bu qədər sözü əzbər deyə bilmərəm.
Orda nəhəng vardırŞair Vaqif Hüseynovun xatirəsinə*Mən Vaqifi iki dəfə gözüm dolusu görmüşəm. Bir – 60-cı illərdə, Bakıda. Onda ADU nəşriyyatında bir almanax nəşr olunmuşdu. Orda Vaqifin 3 bəndlik bir qoşması vardı. Qoşma çox sadə, rəvan və aydın dillə yazılmışdı. «…Görən qalacaqmı o çağa şeirim?» sualına gec də olsa, bu gün cavab veririk. Sənin dediyin o günlər gəlib Vaqif, şeirin də gəlib çıxıb bu çağa. Olub bizimlə çağdaş.