Fikrət Sadıq
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ISən sallanıb enmisən,
Yenə səni gördümI1
Qəsidənin tərifiXəbər verin çapara, xəbər verin qasidə,Yaysınlar bu xəbəri, hələ sağdır qəsidə.
III. Ümidə qarğışÜmid yaman yerdə aldatdı məni,Ümidin ümidi qırılsın görüm!
IV. TəsəlliQuru təsəlliyə təslimdir qəlbim,Quru təsəlliyə möhtacam indi.
V. Gəzməyə qərib ölkə, ölməyə vətən yaxşıAta dağını da gördü gözlərim,Dağlarımın başı duman, çən oldu,
VI. Paxıllığım tutur qoca görəndəPaxıl olmamışam uşaq çağımdan,Paxıllığım tutur qoca görəndə.
VII. Köhnə dəyirmandı, daşları təzəÖzü qapqaradır, üzü ağ olsun,Ürək ağrısını soyutdu torpaq.
Dünyadan qaçan adamBu adamın –illərcə üstünə qəm daman,
QıtıBoyat kəndində bir Qıtı vardı,Ağıldan kəm idi bir az.
Ağ-qara şeirlər(Ağı-poema)*Oğlum İlkinin xatirəsinə*
CığırDərə keçib, dağ aşıram,Yamaclara dırmaşıram.
Adsız şeir – ISel deyir: – Gəlin gedək!Torpaq dinmir.
Əbədiyyatın yazdığı kitabGöylərin də təşbehi dəyişir zaman-zaman,Kim göyləri tale, kimi müqəddəs məkan,
Qövsi-qüzeh(Göy qurşağı)*Hər buludda dağ seli var,
DağlarDağlar, qayalı dağlar!Dağlar, meşəli dağlar!
Boyat kəndiŞamaxıda haçaqsa bir Boyat kəndi vardıHaçaqsa çadır-çadır,
QibtəHələ dan sökülməmişQuşlar verir səs-səsə.
Ehtiyatlı olun haSəhər açılır, quşlar,Oyanın!
BakıEvləri pillə-pillə qalxır…Küçələri dənizə axır…
Bu çayın çınqılıBu çayın çınqılı hamar…Topalanar damar-damar.
Adsız şeir – IIBir gecə istədim ki,ana olum.
Əllər – qanadlarDənizdən quruya sürünəndənDənizə bənzəyən
NatürmortPəncərə taybatay açıq.Səhər küləyi qırıb
Dənizdə səhərYağışa bax! Yağışa bax!Şıdırğı yağdı bu sabah.
Adsız şeir – IIISəni sevməmişəm, bir dəfə ancaqGözümə göründün ilahə kimi.
BatılimanQarşı dağdan külək əsdi,Təpələri sardı duman.
Ağ bənövşəBahar, səndə nə adətdir,Göy çəməndə mor bənövşə bitirirsən.
ÇörəkA qızıl sünbülüm, ağırlaş, saral!Kəhrəba rənginlə boya zəmini.
Növbə daşlarıHələ də dururküçəmizdəki çörək dükanı.