Məhəmməd Füzuli
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ol pərivəş kim, məlamət mülkünün sultanıdır,Hökm onun hökmüdürür, fərman onun fərmanıdır.
Payibənd oldum səri-zülfi-pərişanım görübPayibənd oldum səri-zülfi-pərişanın görüb,Nitqdən düşdüm ləbi-ləli-dürəfşanın görüb.
Vətənimdir vətənimdir vətənimdir vətənimPənbeyi-daği-cünun içrə nihandır bədənim,Diri olduqca libasım budur, ölsəm, kəfənim.
Ol mişk bu qəzalə ixlasım eylə vazehOl mişk bu qəzalə ixlasım eylə vazeh,Bəlliğ, səba, səlamən miskiyyətər-rəvayeh..
Hüsnün olduqca füzun, eşq əhli artıq zar olurHüsnün olduqca füzun, eşq əhli artıq zar olur,Hüsn nə miqdar olursa, eşq ol miqdar olur.
Tökdükcə qanımı oxun, ol asitan içərTökdükcə qanımı oxun, ol asitan içər,Bir yerdəyəm əsir ki, toprağ qan içər.
Məni zikr etməz el, əfsaneyi-Məcnunə mayildirMəni zikr etməz el, əfsaneyi-Məcnunə mayildir,Nə bənzər ol mənə, dərdi onun dərmanə qabildir.
Sevərəm ol nigari-simbəriSevərəm ol nigari-simbəriKi, cəfapişəvü sitəmgərdir.
Əlindən ahlər, ey əxtəri-bəxti-siyahim, kimƏlindən ahlər, ey əxtəri-bəxti-siyahim, kim,Məni xəlq içrə aliqədr ikən, qayətdə xar etdin.
Əzizi-həq həsədi-düşmən ilə olmaz xarƏzizi-həq həsədi-düşmən ilə olmaz xar,Həsud hiyləsi iqbali eyləməz idbar.
Gətir, saqi, qədəh, bil kim, təəllül fövti-fürsətdirGətir, saqi, qədəh, bil kim, təəllül fövti-fürsətdir,Bu firsət var ikən fövt etmə kim, fürsət qənimətdir.
Vermiş füruğ şəm’i-rüxi gün çirağinəVermiş füruğ şəm’i-rüxi gün çirağinə,Salmış şikəst sərv qədi gül budağinə.
RübailərEy nəş'əti-hüsni-eşqə tə'sir qılan!Eşqifə binayi-kövni tə'mir qılan!
Bu, həzrəti-izzətdən həmd ilə istimdadi-mətalibdir və asari-şükr ilə istid'ayi-sətri-laibdirƏlhəmdü livahibil-məkarim,Vəş-şükrü lisahibil-mərahim.
Bu, şəbi-me'rac bəyanidir və tülui-afitabi-asimanidirÇün feyzi-vücudin ilə, ey pak,Rəşki-fələk oldu ərseyi-xak,
Bu, Məcnunun nəsihət qəbul etmədigidir və atasının dərdi dərmana yetmədigidirMəcnun ki, eşitdi bu xitabı,Verdi bu əda ilə cəvabi:
Bu, Məcnunun atası Leyliyə xastarlığıdır və Leyli atasının Məcnundan bizarlığıdırSaqi, gətir ol şərabi-nabi Kim,yetdi nisabə qəm hesabi.
Bu, Məcnuni-biçarənin Kə'bəyə üz urduğudur və münacatla sevdası artdığıdırOl pir bu xeyr işə qalıb cəhd,Məcnuna mürəttəb etdi bir məhd.
Bu, Növfəlin Məcnuna ümidvarlıq verdigidir və hüsni-müsahibətlə rizasına girdigidirNövfəl dedi: "Ey ədibi-kamil!Feyzi-nəzərimdən olma qafil!
Bu, Məcnunun korluq bəhanəsilə dildar cəmalın gördügüdür və dideyi-ümidin tutiyayi-məqsudə yetirdigidirBir gündəxi ol bəhanəpərdazBir özgə bəhanə qıldı ağaz:
Bu, Leylinin Məcnuna peyğami-cavabıdır və üzrü itabıdırBu tərz ilə kilki oldu cariKim, əvvəli-namə, nami-bari,
Bu, Leylinin İbni Səlamdan sonra macərasıdır və zaviyeyi-möhnətdə vaqe olan bəlasıdırÇün ata evinə döndü Leyli,Əfğana olub həmişə meyli,
Bu, Leylinin naqəyə ərzi-razıdır və zəbani-hal ilə izhari-niyazıdırÇün naqədə gördü nəş'əyi-hal,Qıldı ona həm bəyani-əhval:
Bu, Leylinin Məcnundan xəbərdar olduğudur və mətai-vəslinə nəqdi-canla xiridar olduğudurÇün büdi kim olduğunu Leyli,Rüxsarına axdı əşk seyli,
Bu, Leylinin bahari-ömri xəzana irdigidirSaqi, gözə gəldi nəş'əyi-mey,Bir neçə qədəh yürüt peyapey!
Tar və çəng ilə söhbətMəclis quraraq bir gecə bir eyş sayağı,Nur səpmiş idi hər tərəfə badə çırağı.
Setar ilə söhbətBir gün namaz üstündə durub qəlb ilə əlbir,Açmaqda idim sirlərimi Allaha bir-bir.
Mütrüb ilə söhbətBir yerdə idim bir gecə mən, Mütrüb olanda,Bir cənnətə çevrildi mənim məclisim onda.
Canlar verib, sənin kimi cananə yetmişəmCanlar verib, sənin kimi cananə yetmişəm,Rəhm eylə kim, yetincə sənə canə yetmişəm.
Səgridir cilvəyə ol sərv səməndin yenəməzSəgridir cilvəyə ol sərv səməndin yenəməz,Kim onu görsə fəğan etməyə kəndin yenəməz.