Sabir Rüstəmxanlı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Mən bu yurdun boz sərçəsi olmuşam,Lap cənnətdən vədə gələ, köçmərəm!
Xatirə qatarıFikrimin işıqlı vadiləriyləBir maşın şütüyər, bir qatar gedər.
Təzə pərdəUlu babam RüstəmxanınAlapaça atı varmış.
İçimdəki dərd ağacıİçimdəki dərd ağacı,Kökü taleyin qatında,
Sənə ucqar söylədilər...Ay ocağım!Bu dünyada
Başını aşağı sal, işini görBir yoldaşın tez-tez verdiyi “məsləhət”*Mən belə bir adam gördüm cavan yaşımda,
Üç addım yer ayır...Üç addım ayır, kənd qəbristanı,Günlərin birində qayıdacağam.
II. Mənə toxunmaBu qürub çağında mənə toxunma,Qayıt get,
Ürəyin möcüzəsiİnanıram möcüzənin olacağınaYerdən gələn, göydən gələn sirrin səsinə,
Çeşnilər1**Mənim ürəyimi qopardın, ey dost,
Vaxtı yetişərQırıb inamını doğmanın, yadınYıxılana gülmək gör necə asan!
İlhamlı çağımdaİlhamlı çağımda mənə toxunma,İnci çiçəyi də incidər məni
KəpənəkGöy deyir ki, bizimdi,Çəmən deyir, yox, bizim,
NəğməmMənim nəğmələrim hamının deyil,Hamıya yetəsi ev tikmək çətin.
Bəxtiyar, ƏliAğdamda həlak olmuş uşaqlarla –*Qarabağ faciəsinin ilk şəhidlərinə*
Acı xatirəMillətə nə qədər dərs vermək olar?Dəli də dartınır: mənim sözüm var!
Mən demədimXalqın ürək yanğıları daş əridir,Dağ oynadır könlündəki ağrı-acı,
Düşmən əlindəİsa bulağının suyu şırhaşır,Kirsin çiçəkləri başımdan aşır,
HeyifBu ulu millətin qanı müqəddəs,Qılıncı müqəddəs, qanı müqəddəs
SözSöz ki ucuzlaşıb dəyərdən düşürElə bil bir igid yəhərdən düşür.
AnamDağların başında, qəm dumanındaSirrinə sığınan qalaça – anam.
EhramMənbu gün
TorpaqdadırBir pərdəyəm tardan gizli,Bir istəyəm yardan gizli...
Yoxuşa doğruBir günün altında günümüz ayrı,Bir qəm harayında ünümüz ayrı,
Payızla birgəDurnalar könlümdən uçan həvəsdi,Yenə bu gethaget səbrimi kəsdi,
DağlarZirvədən yol salıb ordan aşmadım,Qorxdum əhdimizi pozarsan, dağlar.
AğlaAğla, ürəyim, ağla,Ağrın qaldı özünə.
Sözünmü qalmışMənimlə ortada söz güləşdirmə,Haqdan danışmağa sözünmü qalmış?
Tapşır məniRuhumda bir sızıltı var,Yağı soyar, zaman talar,
SonBəlkə son bahardı, bəlkə son qışdı,Diz çöküb torpağa enməyim də son.