Abdulla Şaiq · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Noldu rəngin çiçəklərin açman!Güllərindən dəmət yapdım bən,
Qışın nəğməsiSaqqalı ağ, saçı ağ,Əlində zorba çomaq
Nişanlı qızZülmət gecədə nişanlı bir qızBir hüzn, kədər içində yalqız,
İrəli!Keçmişləri unut, quzum, artıq ona əl vurma!O dumanlı pərdələri üzərindən qaldırma!
Üsyan et!Ey sönük, çürümüş dünya, parçalan!Qusduğun: əsarət, zəncir, ölüm, qan!
TəbrizMən çoxdan həsrətəm vüsalə, Təbriz.O ceyran baxışlı cəmalə, Təbriz.
CütcüCütçü, əkinçi baba,Bahar gəlir, qalx daha!
LaylaLayla, mələgıim, körpə balam, sevdiciyim, yat!Bir də ələ düşməz bu uşaqlıq dəmi, heyhat!
Yeni ailələrəHər oğlan ki evlənir, hər qız ki gedir ərə,Xoşbəxtlik istəyirsə, bunu alsın nəzərə:
KeçiAla-bula, boz keçi,Ay qoşa buynuz keçi!
Bir quşBir quş səhər ertə bağçabağda,Çör-çöp daşıyıb yuva tikirdi.
PionerləTəbiət canlanır, bahar çağıdır,Bağçalar, yamaclar çiçəklənmədə.
Sən güləndəSən güləndə ellərəAl günəşli yaz gəlir.
BağçaAdil zirək uşaq idi,Həm də bir az şıltaq idi.
FidanAğacların arasında ulu, sağlam bir kötük,Ağır, kəskin baltalarla qol-qanadı qırılmış,
MarşTürk ədəmi-mərkəziyyət firqəsi “Müsavat”a ithaf*Birləşəlim, türk oğlu, bu yol millət yoludur,
Vətən nəğməsiEy dünyaya aydınlıq saçan odlar diyarı!Sən ey sönməz günəşin xəzangörməz baharı!
AnaAna, ana – bu kəlməcik hər körpənin ən ilkinÖyrəndiyi bir kəlmədir, əmdiyi süddən şirin.
YazGetdi qışın ayazı,Parladı ilin yazı.
YetimSoyuq gecə, səs edirdi boran çox hiddət ilə,Bayırda bir uşaq ağlardı dərd, möhnət ilə.
AtQara yallı atım, qaç!Üstü xallı atım, qaç!
VətənSən ey gözəl vətənim,Yurdum, yuvamsan mənim,
Bahar bayramıEy səməni, saxla məniHər il göyərdərəm səni.
Çalışan qazanarYaydı, isti bir gün idi,Ağaclar çox ölgün idi.
Alma oğrusuAlman yazıçısı V.Buşdan iqtibasAslan ilə Əmir, həm Cabbar,
VətənEy çeşmimin önündə mücəssəm, vətən, vətən!Qəlbim kimi ələmlərə həmdəm, vətən, vətən!
Vətənə qayıdarkənEy bulanıq Kür, dərə, səhra, çəmən!Bu görünən sənmisən, ah, ey vətən?!
SabirəIO geniş alnı bir günəşli səma,
Dan ulduzuOt-ələfsiz bir çöl idi, qorxunc, dəhşətli zülmətQapamışdı hər tərəfi, hökm edirdi fəlakət.
Simurğ quşuXalq əfsanəsi*– Anacığım, bax o uca, sarp dağa,