Abdulla Şaiq
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Sorucu gözündə sevda uçarkən,Ey xoş kölgəsində səfalandığım.
Əmək pərisinəDerdim ki, bahar olsun,Dağlar, dərələr dolsun
Xırçın qızDeyirdi ki: – Məsud olmaq mənim böyük diləyim.Yaşamaqdan yalnız budur son qayəm, son istəyim.
GəmirikHakimdi yerə-göyə qaranlıq!Qurmuşdu boran-qasırğa xanlıq!..
İki qəzəlHörmətli şairimiz Süleyman Rüstəmə*I
RübailərBu kuzənin torpağı alınmış el bağından,Bəlkə də o yapılmış gözəllər torpağından.
Böyük hicranBöyük qardaşım Məmməd Səid Ordubadiyə ithaf*Yadımdadır, o gün ki sən sərilmişdin yatağa,
Ölümə həcvEy ölüm, oy, nə yaman siman var:Qaşqabaqlı, qara, çirkin, yassar.
Canlı Dərbənd çiçəyiDərbəndin gül bağından dərdim qönçə bir çiçək,Rəngi, ətri, görkəmi biri-birindən göyçək.
Üçüncü pərdəTəbii bir dağ üstündə vəhşi ağaclar, çalılar. Səhnənin nəhayətində uca qarlı dağlar,*qayalar, ətəklərində çalılar. Sağ tərəfdə, səhnənin ikinci kolissasında (səhnənin yan*
Həqiqətə doğruBir pərdəli dramƏHLİ - MƏCLİS
Dördüncü pərdəBir neçə il keçmişdir. Dörd tərəfdən ağaclarla əhatə edilmiş yaşıl bir tala. Mirzə*Möhsün, Rizvan (şəhərdən gəlmiş inqilabçı), Qurban, Qasım,*
Dördüncü pərdəSəkkizinci şəkilNüşabənin sarayı. Nüşabə pəncərə*
SəhərGünəş doğdu, yayıldı,Dağlar, daşlar ayıldı.
XoruzAy pipiyi qan xoruz,Gözləri mərcan xoruz!
Oyan, oğlum!Ağıllı oğlum, oyan!Qiymətlidir hər zaman.
Aslan, qurd və tülküBir zaman tülkü, qurd, həm aslan –Hər üçü bağladı belə peyman;
Tülkü və aslanMeşədə tülkü axtarırdı şikar,Qızmış aslana birdən oldu düçar.
Dəmirçi nəğməsiTaq-tuq, taq-tuq...İşdən bir qorxumuz yox.
TəmizlikSəhər durunca,Əlimdə fırça,
QərənfilQərənfiləm mən,Gözəl güləm mən;
Vətən nəğməsiÇağırır Vətən,İstəyir kömək.
Tülkü və dəvəDəvə otlaya-otlaya,Kənddən bir az uzaqlaşdı.
Zəfər nəğməsiSevin, sevin, ana Vətən!Təslim oldu zalım düşmən.
BilikBilikdəndir hər zəfər,Ondan doğar şən səhər.
Çocuq və qayaBir qayaya çıxmış idi bir çocuq,Gördü qayanın içi oyuq-oyuq.
Cəfər və BəşirAlman yazıçısı V.Buşdan iqtibas1
Eşşək üstündə səyahətDəyirmançı bir qoca,Minmiş qara eşşəyə.
NüşabəMövzusu Nizami Gəncəvinin “Şərəfnamə”poemasından alınmışdır
Kiçik qəhrəmanAzayın atası Böyük Vətən müharibəsinin lap birinci ilində əsgər getmişdi. Anası da dəmir yolunda işə düzəlmişdi. Atasının ayrılığı Azaya çox təsir edirdi, onu hər yadına salanda faşistlərə lənət oxuyurdu.Bir gün Azay yuxudan həyəcan içində oyandı. Çox halsız və nəşəsiz idi. Anası oğlunun bu vəziyyətindən narahat oldu: