Süleyman Rüstəm
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Yaş məni haqlayıb, deyir ki, dayan,Yox, yox, mən bu yolda yaşa baxmıram!
Yaz, Süleyman, yazTəbrizimin bitməyib, heyhat, qanlı günləri,Sonsuz ahlı, fəryadlı, həyəcanlı günləri.
Nə qədər ki, sağdır...Ötərgi sanmayın şikayətimi,Mənim hər fəryadım, hər naləm haqdır.
OxucumaOxucum, vətənə məhəbbətimiMənim bu döyünən ürəyimdə gör.
MəhəbbətimdirMəni zirvələrə pərvazlandıranBaharı xəzansız səadətimdir.
Güclüdür, məncəDoğma vətənimin gülüstanınaQoymaram uzansın hər qara pəncə.
Cənublu gözələSən gözəllər gözəlisən gözəllərin arasında,Qoy üzməsin yelkənimiz ayrılığın dəryasında.
Bir xatirəHər kim ki, zəhər içsə gözəl yarın əlindən,Olmaz, bilirəm, zərrə peşiman əməlindən.
Sapa düzdümTəbrizli gözəl, mən səni gəzdim,Can dərdimi təsbeh kimi bir-bir
Həsrət çəkirəmSöhrab Tahirə*Sənsizəm, vəslinin uğrunda müsibət çəkirəm,
Könül mahnısıDinlə, a Təbriz gözəli,Mən səni sevdim sevəli.
Bir ovuc torpaqDinlə mənim, ey təbrizli qan qardaşım,Bağrı yara can sirdaşım.
Dilbərin gəlinlik eviDilbər totuqca qızdı, onu verdilər ərə –Aclıqdan ölməsin deyə dövlətli bir yerə.
Vətən yandıO qədər nalə etdim ki, qızardı lalətək bağrım,Baxıb öz dövrəmə gördüm qərənfil, yasəmən yandı.
TanışdırQəfəsdən qurtulmuş yaralı şirəm,Zəncir vura bilməz cəlladlar mənə.
Bir məktəbin qapısındaBir məktəb binasının keçərkən qabağındanQəribə bir lövhənin şahidi oldum yenə.
Könlümə Təbriz düşdüMədinə Gülgünə*Gəldi min dilli bahar, könlümə Təbriz düşdü,
PiyaləmAyrılıqdan odlanan bağrımda laləm var mənim,Titrəyən kirpiklərimdə qanlı jaləm var mənim.
Cənub dərdimDeyirdim ki, gələr gün dincələr artıq bir az dərdim,Xəbər gəldi Cənubdan, ah, alovlandı bu yaz dərdim!
Dənizə çıxsınArzumdur, ömrümdən keçən hər gecəm,Həmişə günəşli gündüzə çıxsın.
Dostum Cavad HeyətəQardaş! Qanımız bir, canımız bir, dilimiz bir,Hicranın əlindən sonu yox nisgilimiz bir.
Partizan əliUnutmaram, ömrüm boyu komsomolçu ƏlininDüşmənlərlə vuruşunu Qarabağ meşəsində.
Gülbahar– Danış, danış, Gülbahar,– Olum tanış, Gülbahar,
Əzim ƏzimzadəƏzim Əzimzadə təsviri incəsənətin yüksək zirvələrində özünə əbədi yer tutmuş qüdrətli, sözün əsl mənasında xalq rəssamıdır.Böyük rəssamın şöhrəti bütün varlığı ilə xalqa, vətənə bağlılığından, onlara böyük istedadıyla xidmət etməsindən irəli gəlmişdir.
Ana çörəyiBu bağın başqa gözəllikləri var,Boylanıb incə çiçəklər, otlar.
Xəyanət olmazHər kəs öz xeyrini güdsə dünyadaArada, əlbəttə, məhəbbət olmaz.
Mənim günəşimGündüzlər də, gecələr də mənimlədir günəşim,Dar günümdə cəbhələrdə mənimlədir günəşim.
Yaxşı ki varamAzərbaycanımda yaxşı ki, varam,Söz gülüstanımda yaxşı ki varam.
Cavab verməliyəmMən atayam, sən – oğul, xalqımın qarşısındaHər bir hərəkətinçün cavab verməliyəm mən.
Borcluyam insanlaraDünyaya göz açandan sirdaşımdır ilk bahar,Zəfərlər kitabında öz adım, öz peşəm var.