Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bir tacir qulamı ki, əzəldən talesizmiş,Sarayda xacə üçün dəyərsiz çalışardı.
SevdiyimYenə məni yanar-yanar odlara,Dağılmış ayrılıq saldı, sevdiyim!
Balaca mütəfərriqələr 21– Ağa Dərviş! Salam əleyküm! Oğlan, bu nə vaxtın namazıdır?– Hacət namazı qılıram, əfəndim, əz bərayi-rəf bəlayi-büzürg.
Ey boz çinar, xan çinarBu dünyaya gələndənGöz açıb səni gördüm,
Bir rübaidə dörd qələt buraxırBir rübaido dörd qələt buraxır,Barakallah, bizim müsəhhihlər.
Mən səadət axtarıram“Səadət yanmaqdadır...”*B. Vahabzadə*
Qəzəl 1122تا ز روی آتشین او نقاب افتاده استرعشه غیرت به جان آفتاب افتاده است
Qəzəl 99Xəncərindən, eylə bir baş varmı ki, tapsın aman?Baş bada getməzsə, bitməz eşq dərdi heç zaman!
Qəsidə 11Həqiqətdə Allaha yaxın olmağa səbəb olan itaət,Kərbəla çölünün məzlumunun dərgahı torpağını təvaf etməkdir.
Cami-Cəm, fəsil 93Üzünü nə qədər örtsə də canan,Ona qovuşmağa aşiq atır can.
XəlifələrHərçənd ki, bu saat ingilis əmələlərinin tətil söhbəti nəinki tək bircə küreyi-ərzin bütün “məhafilin”də danışılır, hələ bəlkə Marsa da gedib çıxıbdır. Bununla bərabər, biz Molla Nəsrəddin əmi, – möhtərəm oxucularımız da bunu görür və Allah da buna şahiddir, – bu məsələyə nə keçmişdə qarışmışıq, nə indi qarışmaq istəyirik və nə də gələcəkdə qarışmaq xəyali-fasidində olacağıq.Buna da səbəblər var.
Tenüm cân oldı çün câna irişdiTenüm cân oldı çün câna irişdiYine bu katre ummâna irişdi
Sirlər xəzinəsi, fəsil 43Həmməsləklik ucundan bir gün durub üz-üzə,İki həkim qərəzlə gəldi, nəhayət, sözə.
Kəhran qalasıQızıl Arslan Qətibəni Təbrizə köçürəndən sonra Həmədanda belə bir şayiə gəzirdi:Qızıl Arslanın Qətibəni Təbrizə köçürüb Təbriz saraylarında yerləşdirməsinə Həmədanda olan Azərbaycan qoşunu və qoşunun sərkərdələri Fəxrəddin və Seyid Əlaəddin müsbət nəzərlə baxmayır. Onlar Toğrulu Savə şəhərindən Həmədana çağırıb öz taxtına əyləşdirmək istəyirlər.
Qəzəl 162رخسار تو چون آینه صورت و معنیستدر پرتو دیدار تو انوار تجلیست
Qəzəl 227آن شهنشاهم که از نطق «هی العلیا»ی منما سوی الله نقطه ای آمد به زیر پای من
Töhfeyi-Sami, bölmə 363تبریزی است و تخلصش از کسب او خبر میدهد، چون عامی است گاهی در قافیه غلط میکند این مطلع از اوست:چنین کاز بهر قتلم تیغ کین آن تند خوبسته
Şadəm ki, könlüm oldu ol zülfü xalə mailŞadəm ki, könlüm oldu ol zülfü xalə mail –Kim, qarəbəxtlikçün candan olubdu qabil.
Qəsidə 185بتی که پیش رخ او چو میغ باشد ماهچراغ مجلس و شمع سرای و ماه سپاه
Köksündə açıb yaraKöksündə açıb yara,Ulu bir sənətkara,
Şikayətnamə 40چه وقت موی سیپدست روز برناییچه روز زحمت پیری است وقت زیبایی
Hardasınız?Deyin hardasınız, gənclik illərim,Yaman öyrənmişdi ürəyim sizə,
Azad qadınGözəl desən gözələm mən, pəri desən pəriyəm,Məni sevən igidin mən sevimli dilbəriyəm.
QərənfilQərənfiləm mən,Gözəl güləm mən;
Rübai 71Əsmişdir o gün lalə, gül üstdən yellər,Torpaqda dünən bitirdi sünbül çöllər.
Qəzəl 230ای پادشاه خوبان سوی گدا نگاهیخوبان نگاه خود را سر میدهند گاهی
Pula təvəccöh ("Nuri-çeşmanımmısan, ey pul, ya canımmısan")Nuri-çeşmanımmısan, ey pul, ya canımmısan?İsmətim, namusum, irzim, qeyrətim, qanımmısan?
Ləali-mənzumə, fəsil 1!ستایش خداوندیرا سزاست که نظم فواصل مکوّنات بسته باوثاد قدرت اوست و تاسیس بدایع مصنوعات مستند باسباب مشیت او و درود نامعدود بر رسول راد و آل و اولاد او باد که بیت القصیدۀ وجودند و سر دفتر غیب و شهود صلوات الله علیه و علیهم اجمیعن الی یوم الدین.و بعد این مجموعه ایست مسمی بلالی منظومۀ از نتایج افکار جناب رضوان جایگاه علّیین آرمگاه آقا میرزا محمد تقی حجه الاسلام طاب الله ثراه که در مناقب ائمۀ اطهار و مصائب سلیل سید ابرار علیهم صلوات الله الملک الجبار بزبان عربی و عجمی برشتۀ نظم درآورده است چون آن جناب مغفور را بجهه عدم فراغت مجال نبود که این دُرر عزرا در دفتر مخصوص مرتب دارند لهذا این بندۀ حقیر و فقیر مقر بقصور و تقصیر
Müfrəd 43از دیده گرچه دوری از دور در حضوریدر جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری
SusuzluqPayız yeni girmişdi. Ancaq yayın yandırıcı istisi, boğucu bürküsü davam edirdi. Biz şəhərdən çıxmış, yaxın kəndlərin birinə doğru yol almışdıq. Yolun hər iki tərəfi də quraqlıq və bomboş idi. Uzaq dağların döşündə saralan küləşli zəmilərdən, boz və sıldırım yarğanlardan başqa heç nə görünmürdü.Ətrafda göyərti adında heç şey qalmamışdı. İsti bitkiləri qurumuşdu. Sanki ətraf bu saat alışıb-yanacaqdı. Quraqlıq ucundan bu çöllərdə həyat əlaməti görünmürdü. Arabir daş və ya kol dibindən qalxan quşlar havada dayana bilməyib, dərhal yerə enirdilər. Onların uçuşu oda düşmüş, yanmaq qorxusundan çırpınan, çapalayan bir məxluqu xatırladırdı. Yalnız cırcıramaların səsi eşidilirdi ki, bu səs də adama nədənsə "yandım-yandım!" fəryadı kimi gəlirdi. Qaynayan hava təndirdən qalxan alov kimi titrək dalğalarla göyə çəkilirdi. Sanki bu saat yerdə hava qurtaracaqdı.