Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای بیخرد اعتمادِ تُجّاردست از حرکات زشت بردار
Mənə qalan bu olacaqYan-yanadır yüz alaçıq,Gah yamaca, gah yala çıx.
Qəzəl 158ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهینه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی
Vay halınaDoğulduğun, böyüdüyün VətənindəHaqq tapdanıb, şər udulsa, vay halına!
Həkimlə söhbət– Hansı dərdin dərmanıdır,Sabir həkim, İstisu?
Doqquzuncu şəkilFinalSəhnə pambıq tarlasını təsvir edir. Göz işlədikcə pambıq görünür.*
Can olmaz isə, sən təki canan yetər manaCan olmaz isə, sən təki canan yetər mana,Vəslin bu xəstə könlümə dərman yetər mana.
Gəlin açıq danışaq...Bu təfəkkür əsrindəŞair olmaq çətindir
Tramvay parka gedirGecə saat birTramvay parka gedir.
Ustad müğənniBelə dilləndirmə yanıq segahı,Vallah tutar səni könlümün ahı!
Şer əkdim bu qalanın içində…Bu həyata göz açalı əzildim,Ağır-ağır qayğıların
Od tutub yandı içimOd tutub yandı içim,Bir bulaq su ver içim:
Qəzəl 254گر نظربازی به بال خود کند طاوس ماجوید از بهر رهایی روزنی محبوس ما
Qəzəl 36Düşüb ürəyimin oda danəsi,Onunçün xoş gəlir naləmin səsi.
Qəzəl 358Ey aləm içrə ən uca məsnəd məkan sənə,Yüksək məqamü mərtəbədir izzü şan sənə.
Qəzəl 423عشرت بهار کن، که شود روزگار خوشمیدر بهار خور، که بود بی غبار و غش
Xoş amədi“Hər dəm əzin bağ bəri mirəsəd”.“Tərəqqi”nin bir neçə nömrəsində osmanlı ədiblərindən izmirli Xacəzadə Məhəmməd Abdulla bəy əfəndi öz barəsində ərəbcə yazdığı mədhnamələri oxuduq.
Işkun ayağın tolu çekelüm yine hey hayIşkun ayağın tolu çekelüm yine hey hayYürekde niçe şerh idelüm gamzeni eyvây
Yeddi gözəl, fəsil 29Dey ayında günlər gödəkdir, gödək,Bir gün çox qısaydı Tir gecəsitək.
Şahi-İranİran şahı Birendə çay kanarında tamaşa etdiyi vaxt hammalın dalından düşən dəmirin səsini qurşun hesab edib yıxılmış, polislər hüşə gətirmişdir. («Sitareyi-İran» qəzeti).*Etdi səfər dolansın işrətdə şahi-İran,
Məsnəvi 1مقتدای ملک امام بشرشاه انصاریان دین پرور
Qəzəl 155دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر
Töhfeyi-Sami, bölmə 195پسر شاه میرزا بن ملک محمود جان دیلمی است و شاه میرزا مدتها شهریار قزوین بوده، دیده ی صاحب نظران به تماشای جمال او مایل و سرو سهی از خرامش رفتار او پای در گل .ای زمین آن قامت رعنا نگر
Rübai 11ای گشته خجل ماه فلک از نظرتشد تیره شکر زان لب همچون شکرت
Nola dil bilməsə rəmzi-rüxi-cananı dürüstNola dil bilməsə rəmzi-rüxi-cananı dürüst,Kimdir ol kəs ki, bilə məniyi-Quranı dürüst.
Şeirdə hünərŞairin hisləri nura bürünər,Hər şeir bir bağlı qönçə deməkdir.
Rübai 66یارم سر سرو سایه ور می شکندبر برگ سمن سنبل تر می شکند
YandımMən könlümə həmdəm səni sandım.Saymazyana keçdin göz önümdən,
Niyə bağlanmısan ol zülfi-pərişanə, könül?Niyə bağlanmısan ol zülfi-pərişanə, könül?Qaç o zəncirdən, eylər səni divanə, könül.
YağışYağ, ey yağış, yağ!Sulansın çöl, bağ.