Saib Tabrizi: Nature and spring
آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوختدر پرده سحاب مرا آفتاب سوخت
Ghazal 1853سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریختدردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت
Ghazal 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریختابر بهار، رنگ قیامت به خاک ریخت
Ghazal 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیختآمد برون ز چاه، کسی کاین رسن گسیخت
Ghazal 1857خط سر زد و تغافل او همچنان به جاستگل کوچ کرد و گوش کر باغبان بهجاست
Ghazal 1858جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاستاین تیغ در نیام ز بیجوهری بجاست
Ghazal 1859میگون لبی که مست و خرابم کند کجاستسرچشمه ای که سیر ز آبم کند کجاست؟
Ghazal 1863فتح و ظفر ز خودشکنی زیر دست ماستچون زلف و خط، درستی ما در شکست ماست
Ghazal 1868باد بهار سلسله جنبان صحبت استموج شراب دام پریزاد عشرت است
Ghazal 1871آن خال لب ستاره صبح قیامت استعمر دوباره سایه آن سرو قامت است
Ghazal 1872هشیار زیستن نه ز قانون حکمت استدر کارخانه ای که نظامش به غفلت است
Ghazal 1874خاطر چو خرم است به صهبا چه حاجت است؟دل چون گشاده است به صحرا چه حاجت است؟
Ghazal 1875روی ترا به زلف معنبر چه حاجت است؟این شعله را به بال سمندر چه حاجت است؟
Ghazal 1876با چهره شکفته گلستان چه حاجت است؟با خط و زلف، سنبل و ریحان چه حاجت است؟
Ghazal 1879آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودستآن طوطیم که آینه دارم دل خودست
Ghazal 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا
Ghazal 1882خال لب تو داغ دل آب کوثرستپنهان تبسمت نمک شور محشرست
Ghazal 1883پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرستهر زخم، مرغ روح مرا بال دیگرست
Ghazal 1889آزادگی به سلطنت جم برابرستدست ز کار رفته به خاتم برابرست
Ghazal 1891پیش کسی که درد به درمان برابرستهر خنده ای به زخم نمایان برابرست
Ghazal 1893وحدت سرای دل به جهانی برابرستهر گوشه اش به کنج دهانی برابرست
Ghazal 1894بیم و امید در دل اهل جهان پر استهرجا که رنگ و بو ست بهار و خزان پر است
Ghazal 1895با ما یکی است هر که ز مردم جداترستدرمان ماست هر که به درد آشناترست
Ghazal 1897عشق گهرشناس به دیوانه خوشترستاز بهر گنج، گوشه ویرانه خوشترست
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.