Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتشورنه در چشم خلیل است گلستان آتش
Ghazal 4981کم نگردید ز خط خوبی روز افزونشسبز درسبز شد از خط رخ گندم گونش
Ghazal 4983ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوشعالم خاک هم از سایه بالای تو خوش
Ghazal 4986سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایشقمری ازشهپر خود اره نهد برپایش
Ghazal 5004خوشا سری که سرگشتگی رهانندشبه کرسی از سرزانوی خود نشانندش
Ghazal 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارشدگر که می کند از خواب ناز بیدارش
Ghazal 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟که می دود به رگ و پی چو روح آوازش
Ghazal 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموشکی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟
Ghazal 5023رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟که من به پای نسیم سحر روم ازخویش
Ghazal 5029چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویشسرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش
Ghazal 5036چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش
Ghazal 5041ساقی ز میکشان خبری می گرفته باشاز خویش رفتگان خبری می گرفته باش
Ghazal 5044تسلیم در کشاکش اهل زمانه باشهرکس کمان طعن کند زه،نشانه باش
Ghazal 5049هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش
Ghazal 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش
Ghazal 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش
Ghazal 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Ghazal 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
Ghazal 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Ghazal 5074حسن توغافل است ز قدر و بهای خویشآیینه راخبر نبود از صفای خویش
Ghazal 5075رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش
Ghazal 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش
Ghazal 5086جز چشم توای شوخ جانهاست فدایشبیمار ندیدم که توان مرد برایش
Ghazal 5090سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش
Ghazal 5091که یابد رهایی ز دام نگاهش ؟که یک حلقه اوست چشم سیاهش
Ghazal 5095ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوشمرا کرده است چون خط حلقه درگوش
Ghazal 5099هر که خموش از شکایت است زبانشحلقه ذکر خفی است مهر دهانش
Ghazal 5113مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خطکه می پیچد بساط حسن را برهم غبار خط
Ghazal 5116افتاد ماه عارض او در وبال خطزلفش هوا گرفت به یک گوشمال خط
Ghazal 5121می پرستان در سر کوی مغان گردند جمعتیرهای راست در پیش نشان گردند جمع