Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویشکه کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش
Ghazal 5031نمی روم به بهشت برین زخانه خویشبه گل فرو شده پایم درآستانه خویش
Ghazal 5033مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویشبه خاک شوره مریز آب زندگانی خویش
Ghazal 5034با صبح روگشاده تر ازآفتاب باشازهر که دم شمرده زند در حساب باش
Ghazal 5035فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش
Ghazal 5037گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باشگاهی چراغ ماتم و گه شمع سور باش
Ghazal 5039گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
Ghazal 5046غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش
Ghazal 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش
Ghazal 5052گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش
Ghazal 5054میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش
Ghazal 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش
Ghazal 5063پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش
Ghazal 5064همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش
Ghazal 5067دلدار ماست محو خط مشکفام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش
Ghazal 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش
Ghazal 5071از ترک مدعاست دل من به جای خویشآسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش
Ghazal 5084از رشته جان تاب برد موی میانشاز رفتن دل آب خورد سرو روانش
Ghazal 5087در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش
Ghazal 5089سری را که بالین شود آستانشبود بخت بیدار خواب گرانش
Ghazal 5092اگر چشم کافر فتد برلقایشنیاید به لب غیر نام خدایش
Ghazal 5094شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش
Ghazal 5097هرکه بیند به چشم بیمارشمی شود درزمان پرستارش
Ghazal 5105از کفر توان رستن ای یار به آمیزشسجاده تواند شد زنار به آمیزش
Ghazal 5108از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرصره ندارد در دل خرسند استسقای حرص
Ghazal 5111در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاطدربهار از کف مده چون شاخ گل جام نشاط
Ghazal 5117زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خطهر مویی ازتو شد شب عید از هلال خط
Ghazal 5127گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمعبهر پروانه بود انجمن آرایی شمع
Ghazal 5128هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانعبه کف پوچ شد از گوهر دریا قانع
Ghazal 5141شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغاز پرپروانه باشد پرده ساز چراغ