Homam Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام
Ghazal 131چشم خود را دوست میدارم که رویش دیدهامعاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیدهام
Ghazal 132من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستمعجب دارم که بشکیبم ز روی خوب تا هستم
Ghazal 136چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یکجا دیدم
Ghazal 148بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم
Ghazal 149نوبهار و بوی زلف یار و انفاس نسیماهل دل را میدهد پیغام جنات نعیم
Ghazal 150ما به بوی زلف یار مهربان آسودهایمگر نباشد مشک و عنبر در جهان آسودهایم
Ghazal 151ما گر چه ز خدمتت جداییمتا ظن نبری که بیوفاییم
Ghazal 152ای پیش نقش روی تو صاحبدلان بی خویشتنوز چشم مستت فتنهها افتاده در هر انجمن
Ghazal 161عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن
Ghazal 172کشم نقد جان را به بازار اوکه این است شرط خریدار او
Ghazal 175ای صبا آنچه شنیدی ز لب یار بگوعاشقان محرم رازند نه اغیار بگو
Ghazal 182گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی
Ghazal 194بازیچه نیست آخر آیین عشقبازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی
Ghazal 195به خوبیست هر دل نوازی ایازیولی همچو محمود کو پاک بازی
Ghazal 197کیست کاین فتنه نشاند که تو میآغازیکیست بر روی زمین کش تو نمیاندازی
Ghazal 200بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلیاز حسن او پر دیدهام این شیوه در هر منزلی
Ghazal 201اکنون که نیست ما را با دوستان وصالیپیوند تن نخواهد جانم به هیچ حالی
Ghazal 203مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی
Ghazal 206الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانیبه مصر عالم جان شو، نشین آنجا به سلطانی
Ghazal 209به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی
Ghazal 218برای دیدن رویت خوش است بیناییز بهر نام تو آید به کار گویایی
Ghazal 220گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی
Ghazal 2با آن که برشکستی چون زلف خویش ما راگفتن ادب نباشد پیمانشکن نگارا
Ghazal 5داشتم روزی نگاری یاد میآید مراهر زمان از یاد او فریاد میآید مرا
Ghazal 9چشم مستش دوش میدیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب
Ghazal 16بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
Ghazal 18کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Ghazal 25حسن تو را ممالک دلها مسخر استمقبل کسی که وصل تو او را میسر است
Ghazal 26رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است