Homam Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است
Ghazal 31به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است
Ghazal 46فراق آن قد و قامت قیامت است قیامتشکیب از آن لب شیرین غرامت است غرامت
Ghazal 50یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد
Ghazal 62دوست آن دارد و آن است که جان میبخشدمهربانی به دل اهل دلان میبخشد
Ghazal 72نظرها محرم رویت نبودندبه مشتاقان نموداری نمودند
Ghazal 74این مقبلان که باخبر از روز محشرندجان را به دین و دانش و طاعت بپرورند
Ghazal 95رویت به از آن آمد انصاف که میبایدبا روی تو در عالم گر گل نبود شاید
Ghazal 98آن نه نقشیست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید
Ghazal 102نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشیددیو را حکم سلیمان باز در فرمان کشید
Ghazal 103ای سراندازان سراندازی کنیدخرقه بازی چیست جانبازی کنید
Ghazal 106دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر
Ghazal 121دوش با من لطفکی آغاز کرد آن دلبرککاب حیوان میچکانید از لب چون شکرک
Ghazal 123وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیالشود منازلم از آب دیده مالامال
Ghazal 126زهی مقبل که شد پیش تو مقبولبود دایم به سودای تو مشغول
Ghazal 130من به اومید تو از راه دراز آمدهامناز بگذار دمی چون به نیاز آمدهام
Ghazal 137این منم در صحبت جانان که جان میپرورمگر به خوابش دیدمی هرگز نگشتی باورم
Ghazal 140تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم
Ghazal 144تا کی آخر ز غمت ناله شبگیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم
Ghazal 146عالمی را به جمالت نگران میبینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم
Ghazal 147در رخت مینگرم صورت جان میبینمآنچه دل میطلبد پیش تو آن میبینم
Ghazal 156غنچهٔ خندان فدا بادت چو بگشایی دهنآب حیوان است یا لب جان شیرین یا سخن
Ghazal 158خیالی بود و خوابی وصل یارانشب مهتاب و فصل نوبهاران
Ghazal 160چیست دولت، صحبت صاحبدلان دریافتنیا حضور دوستان مهربان دریافتن
Ghazal 162ای آرزوی چشمم رویت به خواب دیدندوری نمیتواند پیوند ما بریدن
Ghazal 170دارم امید وصل تمنای من ببینطبع مشوش و دل شیدای من ببین
Ghazal 176میآمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
Ghazal 191خجسته زمانی و خوش روزگاریکه بازآید از در مرا چون تو یاری
Ghazal 198در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسیمرا ز روی تو هرگز نشان نداد کسی
Ghazal 202ای خواب که میبینمت از بهر خیالیحیف است که با دیده تو را نیست وصالی