Homam Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
رندی و برناپیشهای میر مغان را میرسداز تن نیاید ھیچ کار این شیوه جان را می رسد
Ghazal 82هر که او عاشق جمال بودشاهدش خود گواه حال بود
Ghazal 98آن نه نقشیست که در خاطر نقاش آیدفرخ آن چشم که بر طلعت زیباش آید
Ghazal 117برو با ما صلاح و زهد مفروشکه من پندت نخواهم کرد در گوش
Ghazal 123وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیالشود منازلم از آب دیده مالامال
Ghazal 133هزاران نقش گوناگون ببستمبه دستانی مگر آیی به دستم
Ghazal 140تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم
Ghazal 146عالمی را به جمالت نگران میبینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم
Ghazal 160چیست دولت، صحبت صاحبدلان دریافتنیا حضور دوستان مهربان دریافتن
Ghazal 170دارم امید وصل تمنای من ببینطبع مشوش و دل شیدای من ببین
Ghazal 176میآمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
Ghazal 180باز ای مطرب حدیثی در میان انداختیفتنهای در مجلس صاحبدلان انداختی
Ghazal 185بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندینه چنان بند که آن را بگشاید پندی
Ghazal 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Ghazal 198در آرزوی تو گشتم به هر دیار بسیمرا ز روی تو هرگز نشان نداد کسی
Ghazal 199نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی
Ghazal 207ای نور دیده و دل از دیدهها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی
Ghazal 212پیک مبارک است نسیم سحرگهیمشتاق را همیدهد از دوست آگهی
Ghazal 214میکند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را میدهد از بوی بهشت آگاهی
Ghazal 215اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی
Ghazal 216ای گل از غنچه کی برون آییکه شدم ز انتظار سودایی
Ghazal 17در پی آن میدوید دل که نگاری کجاستنوبت خوبان گذشت شاهد ما وقت ماست
Ghazal 24بجز از صورت آراسته چیزی دگر استکآفَتِ اهل دل و فتنه صاحبنظر است
Ghazal 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Ghazal 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Ghazal 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Ghazal 118اشتیاقی به مرادی نفروشد درویشور بود تشنه جگر چشمهٔ حیوان در پیش
Ghazal 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل
Ghazal 127چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
Ghazal 139کجا روم که کمند تو میکشد بازمضرورت است که با دیگری نمیسازم