Ghazal 3

ما به دست یار دادیم اختیار خویش راحاصلی زین به ندانستیم کار خویش را

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 8

بشنو حدیث یار ما از ما نه از اغیار ماشرح لب او می‌دهد شیرینی گفتار ما

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 13

ترکم زمی مغانه سرمستمی‌آمد و عقل رفته از دست

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 20

حسنی که هست روی تو را بی‌نهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 23

اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوب‌تر است

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 33

وداع چون تو نگاری نه کار آسان استهلاک عاشق مسکین فراق جانان است

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 34

یاری که رخش قبله صاحب‌نظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 39

بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست

Homam TabriziGhazal2 min
Ghazal 48

چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچآرام کرد از دل و صبر و قرار کوچ

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 61

اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 65

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 79

آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 86

زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بودغیرتت باید که بر پای هوا بندی بود

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 90

بوسه‌ای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 112

رفتیم ما و عشق تو اندر میان هنوزساکن نگشت عربده عاشقان هنوز

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 115

نبود خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگشکه چو در کرشمه آید گذرد ز جان خدنگش

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 116

این نه دردیست که بی دوست بود درمانشخُنُک آن جان که نصیبی بود از جانانش

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 138

سعادتی که ز ناگه درآمدی ز درمخوش آمدی همه لطفی و مردمی و کرم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 141

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشمبدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 153

به معنی چون شود صورت مزینچو قصری باشد از خورشید روشن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 159

شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختنکمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 164

ملامت می‌کند دشمن مرا در عشق ورزیدنبه چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 167

ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 169

بر کف ماه نیکوان جام چو آفتاب بیننرگس نیم مست او گشته ز می خراب بین

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 171

حدیث زلف و خال و چشم و ابرونگوید جز زبان عشق نیکو

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 183

چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتیاز هر طرف ز خلق برآید قیامتی

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 184

گفت از برای چیدن گل در چمن شدیاز مات شرم باد که پیمان‌شکن شدی

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 189

ای نسیم سحری هیچ سر آن داریکز برای دل من روی به جانان آری

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 192

معذورم اگر ورزم سودای چنین یاریای چشم ملامت‌گر بنگر به رخش باری

Homam TabriziGhazal1 min
Ghazal 29

یار ما محمل‌نشین و ساربان مستعجل استچون روان گردم که زاب دیده پایم در گل است

Homam TabriziGhazal1 min